2- سورة البقرة

2- سورة البقرة

بسم الله الرحمن الرحيم به  نام  خداي  بخشاينده  مهربان 1    الم الف   لام   ميم 2      ذَلِكَ الْكِتَابُ لاَ رَيْبَ فِيهِ هُدًى لِّلْمُتَّقِينَ اين  است  همان  کتابي  که ، در آن  هيچ  شکي  نيست   پرهيزگاران  را راهنماست : 3      الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَيُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ آنان  که  به  غيب  ايمان  مي  آورند […]

Rate this post
  • آنچه در این کتاب میخوانید

    بسم الله الرحمن الرحيم به  نام  خداي  بخشاينده  مهربان 1    الم الف   لام   ميم 2      ذَلِكَ الْكِتَابُ لاَ رَيْبَ فِيهِ هُدًى لِّلْمُتَّقِينَ اين  است  همان  کتابي  که ، در آن  هيچ  شکي  نيست   پرهيزگاران  را راهنماست : 3      الَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِالْغَيْبِ وَيُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنفِقُونَ آنان  که  به  غيب  ايمان  مي  آورند و نماز مي  گزارند ، و از آنچه  روزيشان ، داده  ايم  انفاق  مي  کنند ، 4      والَّذِينَ يُؤْمِنُونَ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْكَ وَمَا أُنزِلَ مِن قَبْلِكَ وَبِالآخِرَةِ هُمْ يُوقِنُونَ و آنان  که  به  آنچه  بر تو و بر پيامبران  پيش  از تو نازل  شده  است   ايمان مي  آورند و به  آخرت  يقين  دارند 5      أُوْلَـئِكَ عَلَى هُدًى مِّن رَّبِّهِمْ وَأُوْلَـئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ايشان  از سوي  پروردگارشان  قرين  هدايتند ، و خود رستگارانند 6       إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُواْ سَوَاءٌ عَلَيْهِمْ أَأَنذَرْتَهُمْ أَمْ لَمْ تُنذِرْهُمْ لاَ يُؤْمِنُونَ کافران  را خواه  بترساني  يا نترساني  تفاوتشان  نکند ، ايمان  نمي  آورند 7      خَتَمَ اللّهُ عَلَى قُلُوبِهمْ وَعَلَى سَمْعِهِمْ وَعَلَى أَبْصَارِهِمْ غِشَاوَةٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ عظِيمٌ ، خدا بر دلهايشان  و بر گوششان  مهر نهاده  و بر روي  چشمانشان  پرده  اي  است ،  و برايشان  عذابي  است  بزرگ 8      وَمِنَ النَّاسِ مَن يَقُولُ آمَنَّا بِاللّهِ وَبِالْيَوْمِ الآخِرِ وَمَا هُم بِمُؤْمِنِينَ پاره  اي  از مردم  مي  گويند : به  خدا و روز قيامت  ايمان  آورده  ايم   حال آنکه  ايمان  نياورده  اند 9      يُخَادِعُونَ اللّهَ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَمَا يَخْدَعُونَ إِلاَّ أَنفُسَهُم وَمَا يَشْعُرُونَ اينان  خدا و مؤمنان  را مي  فريبند ، و نمي  دانند که  تنها خود را فريب ، مي دهند 10      فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ فَزَادَهُمُ اللّهُ مَرَضاً وَلَهُم عَذَابٌ أَلِيمٌ بِمَا كَانُوا يَكْذِبُونَ در دلهاشان  مرضي  است  و خدا نيز بر مرضشان  بيفزوده  است  و به  کيفر دروغي که  گفته  اند برايشان  عذابي  است  دردآور 11      وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ لاَ تُفْسِدُواْ فِي الأَرْضِ قَالُواْ إِنَّمَا نَحْنُ مُصْلِحُونَ چون  به  آنان  گفته  شود که  در زمين  فساد مکنيد ، مي  گويند : ما مصلحانيم 12      أَلا إِنَّهُمْ هُمُ الْمُفْسِدُونَ وَلَـكِن لاَّ يَشْعُرُونَ آگاه  باشيد که  اينان  خود تبهکارانند و نمي  دانند 13      وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ آمِنُواْ كَمَا آمَنَ النَّاسُ قَالُواْ أَنُؤْمِنُ كَمَا آمَنَ السُّفَهَاء أَلا إِنَّهُمْ هُمُ السُّفَهَاء وَلَـكِن لاَّ يَعْلَمُونَ و چون  به  آنان  گفته  شود که  شما نيز همانند ديگر مردمان  ايمان  بياوريد، ،مي  گويند : آيا ما نيز همانند بيخردان  ايمان  بياوريم  : آگاه  باشيد ، که  آنان  خود بيخردانند و نمي  دانند 14      وَإِذَا لَقُواْ الَّذِينَ آمَنُواْ قَالُواْ آمَنَّا وَإِذَا خَلَوْاْ إِلَى شَيَاطِينِهِمْ قَالُواْ إِنَّا مَعَكْمْ إِنَّمَا نَحْنُ مُسْتَهْزِؤُونَ و چون  به  مؤمنان  مي  رسند ، مي  گويند : ايمان  آورده  ايم   و چون  با  شيطانهاي  خويش  خلوت  مي  کنند ، مي  گويند : ما با شما هستيم  ، ما  استهزايشان  مي  کنيم 15      اللّهُ يَسْتَهْزِىءُ بِهِمْ وَيَمُدُّهُمْ فِي طُغْيَانِهِمْ يَعْمَهُونَ خداست  که  آنها را استهزا مي  کند و وامي  گذاردشان  تا همچنان  در طغيان   خويش  سرگردان  بمانند 16      أُوْلَـئِكَ الَّذِينَ اشْتَرُوُاْ الضَّلاَلَةَ بِالْهُدَى فَمَا رَبِحَت تِّجَارَتُهُمْ وَمَا كَانُواْ مُهْتَدِينَ اينان  گمراهي  را به  هدايت  خريدند ، پس  تجارتشان  سود نکرد و در شمار  هدايت  يافتگان  در نيامدند 17       مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ نَاراً فَلَمَّا أَضَاءتْ مَا حَوْلَهُ ذَهَبَ اللّهُ بِنُورِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِي ظُلُمَاتٍ لاَّ يُبْصِرُونَ مثلشان  ، مثل  آن  کساني  است  که  آتشي  افروختند ، چون  پيرامونش  را روشن ، ساخت  ، خدا روشنايي  از آنان  باز گرفت  و نابينا در تاريکي  رهايشان  کرد 18      صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لاَ يَرْجِعُونَ کرانند ، لالانند ، کورانند ، و باز نمي  گردند 19      أَوْ كَصَيِّبٍ مِّنَ السَّمَاء فِيهِ ظُلُمَاتٌ وَرَعْدٌ وَبَرْقٌ يَجْعَلُونَ أَصْابِعَهُمْ فِي آذَانِهِم مِّنَ الصَّوَاعِقِ حَذَرَ الْمَوْتِ واللّهُ مُحِيطٌ بِالْكافِرِينَ يا چون  باراني  سخت  در ظلمت  همراه  با رعد و برق  از آسمان  فرود آيد ،  تامباد که  از بانگ  صاعقه  بميرند ، انگشتان  خويش  در گوشها کنند  و  خداست  که  بر کافران  احاطه  دارد 20      يَكَادُ الْبَرْقُ يَخْطَفُ أَبْصَارَهُمْ كُلَّمَا أَضَاء لَهُم مَّشَوْاْ فِيهِ وَإِذَا أَظْلَمَ عَلَيْهِمْ قَامُواْ وَلَوْ شَاء اللّهُ لَذَهَبَ بِسَمْعِهِمْ وَأَبْصَارِهِمْ إِنَّ اللَّه عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ نزديک  باشد که  برق  ديدگانشان  را نابينا سازد  هر گاه  که  بر دمد چند، گامي  بر مي  دارند ، و چون  خاموش  شود ، از رفتن  باز ايستند  اگر خدا مي   خواست  ، گوشهاشان  را کر و چشمانشان  را کور مي  ساخت  ، که  او بر هر کاري   تواناست 21      يَا أَيُّهَا النَّاسُ اعْبُدُواْ رَبَّكُمُ الَّذِي خَلَقَكُمْ وَالَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ اي  مردم  ، پروردگارتان  را که  شما و پيشينيانتان  را بيافريده  است  بپرستيد  باشد که  پرهيزگار شويد 22      الَّذِي جَعَلَ لَكُمُ الأَرْضَ فِرَاشاً وَالسَّمَاء بِنَاء وَأَنزَلَ مِنَ السَّمَاء مَاء فَأَخْرَجَ بِهِ مِنَ الثَّمَرَاتِ رِزْقاً لَّكُمْ فَلاَ تَجْعَلُواْ لِلّهِ أَندَاداً وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ آن  خداوندي  که  زمين  را چون  فراشي  بگسترد ، و آسمان  را چون  بنايي ، بيفراشت  ، و از آسمان  آبي  فرستاد ، و بدان  آب  براي  روزي  شما از زمين   هر گونه  ثمره  اي  برويانيد ، و خود مي  دانيد که  نبايد براي  خدا همتاياني   قرار دهيد 23      وَإِن كُنتُمْ فِي رَيْبٍ مِّمَّا نَزَّلْنَا عَلَى عَبْدِنَا فَأْتُواْ بِسُورَةٍ مِّن مِّثْلِهِ وَادْعُواْ شُهَدَاءكُم مِّن دُونِ اللّهِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ و اگر در آنچه  بر بنده  خويش  نازل  کرده  ايم  در ترديد هستيد ، سوره  اي  همانند آن  بياوريد و جز خداي  همه  حاضرانتان  را فرا خوانيد اگر راست  مي   گوييد 24      فَإِن لَّمْ تَفْعَلُواْ وَلَن تَفْعَلُواْ فَاتَّقُواْ النَّارَ الَّتِي وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ أُعِدَّتْ لِلْكَافِرِينَ و هر گاه  چنين  نکنيد که  هرگز نتوانيد کرد پس  بترسيد از آتشي  که  براي  کافران  مهيا شده  و هيزم  آن  مردمان  و سنگها هستند 25        وَبَشِّرِ الَّذِين آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ كُلَّمَا رُزِقُواْ مِنْهَا مِن ثَمَرَةٍ رِّزْقاً قَالُواْ هَـذَا الَّذِي رُزِقْنَا مِن قَبْلُ وَأُتُواْ بِهِ مُتَشَابِهاً وَلَهُمْ فِيهَا أَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَةٌ وَهُمْ فِيهَا خَالِدُونَ به  آنان  که  ايمان  آورده  اند ، و کارهاي  شايسته  کرده  اند ، بشارت  ده ، که برايشان  بهشتهايي  است  که  در آن  نهرها جاري  است   و هر گاه  که  از  ميوه  هاي  آن  برخوردار شوند گويند : پيش  از اين  ، در دنيا ، از چنين   ميوه  هايي برخوردار شده  بوديم  ، که  اين  ميوه ها شبيه  به  يکديگرند  و نيز  در آنجا همسراني  پاکيزه  دارند و در آنجا جاودانه  باشند 26      إِنَّ اللَّهَ لاَ يَسْتَحْيِي أَن يَضْرِبَ مَثَلاً مَّا بَعُوضَةً فَمَا فَوْقَهَا فَأَمَّا الَّذِينَ آمَنُواْ فَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِن رَّبِّهِمْ وَأَمَّا الَّذِينَ كَفَرُواْ فَيَقُولُونَ مَاذَا أَرَادَ اللَّهُ بِهَـذَا مَثَلاً يُضِلُّ بِهِ كَثِيراً وَيَهْدِي بِهِ كَثِيراً وَمَا يُضِلُّ بِهِ إِلاَّ الْفَاسِقِينَ خدا ابايي  ندارد که  به  پشه  و کمتر از آن  مثل  بزند  آنان  که  ايمان ، آورده اند مي  دانند که  آن  مثل  درست  و از جانب  پروردگار آنهاست   و اما  کافران  مي  گويند که  خدا از اين  مثل  چه  مي  خواسته  است  ? بسياري  را بدان   گمراه مي  کند و بسياري  را هدايت   اما تنها فاسقان  را گمراه  مي  کند 27      الَّذِينَ يَنقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِن بَعْدِ مِيثَاقِهِ وَيَقْطَعُونَ مَا أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَن يُوصَلَ وَيُفْسِدُونَ فِي الأَرْضِ أُولَـئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ کساني  که  پيمان  خدا را پس  از بستن  آن  مي  شکنند و آنچه  را که  خدا به ، پيوستن  آن  فرمان  داده  مي  گسلند و در زمين  فساد مي  کنند ، زيانکارانند 28      كَيْفَ تَكْفُرُونَ بِاللَّهِ وَكُنتُمْ أَمْوَاتاً فَأَحْيَاكُمْ ثُمَّ يُمِيتُكُمْ ثُمَّ يُحْيِيكُمْ ثُمَّ إِلَيْهِ تُرْجَعُونَ چگونه  خدا را انکار مي  کنيد ، در حالي  که  مرده  بوديد و او شما را زنده   ساخت  ، باز مي  ميراند و زنده  مي  کند و آنگاه  به  نزد خود باز مي  گرداند ? 29      هُوَ الَّذِي خَلَقَ لَكُم مَّا فِي الأَرْضِ جَمِيعاً ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَاء فَسَوَّاهُنَّ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ وَهُوَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ اوست  که  همه  چيزهايي  را که  در روي  زمين  است  برايتان  بيافريد ، آنگاه   به  آسمان  پرداخت  و هر هفت  آسمان  را برافراشت  و خود از هر چيزي  آگاه   است 30        وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلاَئِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الأَرْضِ خَلِيفَةً قَالُواْ أَتَجْعَلُ فِيهَا مَن يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاء وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ قَالَ إِنِّي أَعْلَمُ مَا لاَ تَعْلَمُونَ و چون  پروردگارت  به  فرشتگان  گفت  : من  در زمين  خليفه  اي  مي  آفرينم  ،، گفتند : آيا کسي  را مي  آفريني  که  در آنجا فساد کند و خونها بريزد ، و  حال  آنکه  ما به  ستايش  تو تسبيح  مي  گوييم  و تو را تقديس  مي  کنيم  ? گفت   : آنچه  من  مي  دانم  شما نمي  دانيد 31      وَعَلَّمَ آدَمَ الأَسْمَاء كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلاَئِكَةِ فَقَالَ أَنبِئُونِي بِأَسْمَاء هَـؤُلاء إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ و نامهاي  چيزها را به  آدم  بياموخت   سپس  آنها را به  فرشتگان  عرضه  کرد  و گفت  : اگر راست  مي  گوييد مرا به  نامهاي  اين  چيزها خبر دهيد 32      قَالُواْ سُبْحَانَكَ لاَ عِلْمَ لَنَا إِلاَّ مَا عَلَّمْتَنَا إِنَّكَ أَنتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ گفتند : منزهي  تو  ما را جز آنچه  خود به  ما آموخته  اي  دانشي  نيست   تويي ، داناي  حکيم 33      قَالَ يَا آدَمُ أَنبِئْهُم بِأَسْمَآئِهِمْ فَلَمَّا أَنبَأَهُمْ بِأَسْمَآئِهِمْ قَالَ أَلَمْ أَقُل لَّكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَأَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا كُنتُمْ تَكْتُمُونَ گفت  : اي  آدم  ، آنها را از نامهاي  چيزها آگاه  کن   چون  از آن  نامها  آگاهشان  کرد ، خدا گفت  : آيا به  شما نگفتم  که  من  نهان  آسمانها و زمين  را مي دانم  ، و بر آنچه  آشکار مي  کنيد و پنهان  مي  داشتيد آگاهم  ? 34      وَإِذْ قُلْنَا لِلْمَلاَئِكَةِ اسْجُدُواْ لآدَمَ فَسَجَدُواْ إِلاَّ إِبْلِيسَ أَبَى وَاسْتَكْبَرَ وَكَانَ مِنَ الْكَافِرِينَ و به  فرشتگان  گفتيم  : آدم  را سجده  کنيد ، همه  سجده  کردند جز ابليس  ،، که سرباز زد و برتري  جست   و او از کافران  بود 35      وَقُلْنَا يَا آدَمُ اسْكُنْ أَنتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَكُلاَ مِنْهَا رَغَداً حَيْثُ شِئْتُمَا وَلاَ تَقْرَبَا هَـذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونَا مِنَ الْظَّالِمِينَ و گفتيم  : اي  آدم  ، خود و زنت  در بهشت  جاي  گيريد  و هر چه  خواهيد ،  وهر جا که  خواهيد ، از ثمرات  آن  به  خوشي  بخوريد  و به  اين  درخت   نزديک مشويد ، که  به  زمره  ستمکاران  درآييد 36      فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطَانُ عَنْهَا فَأَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيهِ وَقُلْنَا اهْبِطُواْ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَلَكُمْ فِي الأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتَاعٌ إِلَى حِينٍ پس  شيطان  آن  دو را به  خطا واداشت  ، و از بهشتي  که  در آن  بودند بيرون   راند گفتيم  : پايين  رويد ، برخي  دشمن  برخي  ديگر ، و قرارگاه  و جاي   برخورداري  شما تا روز قيامت  در زمين  باشد 37      فَتَلَقَّى آدَمُ مِن رَّبِّهِ كَلِمَاتٍ فَتَابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ آدم  از پروردگارش  کلمه اي  چند فرا گرفت   پس  خدا توبه  او را بپذيرفت ،  زيرا توبه  پذير و مهربان  است 38        قُلْنَا اهْبِطُواْ مِنْهَا جَمِيعاً فَإِمَّا يَأْتِيَنَّكُم مِّنِّي هُدًى فَمَن تَبِعَ هُدَايَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ گفتيم  : همه  از بهشت  فرو شويد ، پس  اگر از جانب  من  راهنمايي   برايتان آمد، ، بر آنها که  از راهنمايي  من  پيروي  کنند بيمي  نخواهد بود و  خود اندوهناک  نمي  شوند 39      وَالَّذِينَ كَفَرواْ وَكَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا أُولَـئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ کساني  که  کافر شوند ، و آيات  خدا را تکذيب  کنند خود اهل  جهنمند و جاودانه  در آنجا خواهند بود 40      يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ اذْكُرُواْ نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَأَوْفُواْ بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِكُمْ وَإِيَّايَ فَارْهَبُونِ اي  بني  اسرائيل  ، نعمتي  را که  بر شما ارزاني  داشتم  به  ياد بياوريد  و  به  عهد من  وفا کنيد تا به  عهدتان  وفا کنم   و از من  بترسيد 41      وَآمِنُواْ بِمَا أَنزَلْتُ مُصَدِّقاً لِّمَا مَعَكُمْ وَلاَ تَكُونُواْ أَوَّلَ كَافِرٍ بِهِ وَلاَ تَشْتَرُواْ بِآيَاتِي ثَمَناً قَلِيلاً وَإِيَّايَ فَاتَّقُونِ و به  آنچه  نازل  کرده ام  و کتاب  شما را تصديق  مي  کند ايمان  بياوريد ، و، از نخستين  کساني  که  انکارش  مي  کنند مباشيد  و آيات  مرا به  بهاي  اندک   مفروشيد و از من  بيمناک  باشيد 42      وَلاَ تَلْبِسُواْ الْحَقَّ بِالْبَاطِلِ وَتَكْتُمُواْ الْحَقَّ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ حق  را به  باطل  مياميزيد و با آنکه  حقيقت  را مي  دانيد ، کتمانش  مکنيد 43      وَأَقِيمُواْ الصَّلاَةَ وَآتُواْ الزَّكَاةَ وَارْكَعُواْ مَعَ الرَّاكِعِينَ و نماز را بر پاي  داريد و زکات  بدهيد و با رکوع  کنندگان  رکوع  کنيد 44      أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنسَوْنَ أَنفُسَكُمْ وَأَنتُمْ تَتْلُونَ الْكِتَابَ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ آيا در حالي  که  کتاب  را مي  خوانيد ، مردم  را به  نيکي  فرمان  مي  دهيد و  خود را فراموش  مي  کنيد ? آيا به  عقل  در نمي  يابيد ? 45      وَاسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاَةِ وَإِنَّهَا لَكَبِيرَةٌ إِلاَّ عَلَى الْخَاشِعِينَ از شکيبايي  و نماز ياري  جوييد  و اين  دو ، کاري  دشوارند ، جز براي ، اهل خشوع  : 46      الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُم مُّلاَقُو رَبِّهِمْ وَأَنَّهُمْ إِلَيْهِ رَاجِعُونَ آنان  که  بي  گمان  مي  دانند که  با پروردگار خود ديدار خواهند کرد و نزد  اوباز مي  گردند 47      يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ اذْكُرُواْ نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَأَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعَالَمِينَ اي  بني  اسرائيل  ، نعمتي  را که  بر شما ارزاني  داشتم  و شما را بر  جهانيان برتري  دادم  به  ياد بياوريد 48      وَاتَّقُواْ يَوْماً لاَّ تَجْزِي نَفْسٌ عَن نَّفْسٍ شَيْئاً وَلاَ يُقْبَلُ مِنْهَا شَفَاعَةٌ وَلاَ يُؤْخَذُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلاَ هُمْ يُنصَرُونَ و بترسيد از روزي  که  هيچ  کس  ديگري  را به  کار نيايد و هيچ  شفاعتي  از  کسي پذيرفته  نگردد و از کسي  عوضي  نستانند و کسي  را ياري  نکنند 49        وَإِذْ نَجَّيْنَاكُم مِّنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوَءَ الْعَذَابِ يُذَبِّحُونَ أَبْنَاءكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءكُمْ وَفِي ذَلِكُم بَلاء مِّن رَّبِّكُمْ عَظِيمٌ و به  ياد آريد آنگاه  که  شما را از فرعونيان  رهانيديم  : شما را شکنجه ، هاي سخت  مي  کردند ، پسرانتان  را مي  کشتند و زنانتان  را زنده  مي  گذاشتند  ودر اين  آزموني  بزرگ  از سوي  پروردگارتان  بود 50      وَإِذْ فَرَقْنَا بِكُمُ الْبَحْرَ فَأَنجَيْنَاكُمْ وَأَغْرَقْنَا آلَ فِرْعَوْنَ وَأَنتُمْ تَنظُرُونَ و آن  هنگام  را که  دريا را برايتان  شکافتيم  و شما را رهانيديم  و  فرعونيان را در برابر چشمانتان  غرقه  ساختيم 51      وَإِذْ وَاعَدْنَا مُوسَى أَرْبَعِينَ لَيْلَةً ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِن بَعْدِهِ وَأَنتُمْ ظَالِمُونَ و آن  هنگام  را که  چهل  شب  با موسي  وعده  نهاديم  و شما که  ستمکاران  بوديد،، بعد از او گوساله  را پرستيديد 52      ثُمَّ عَفَوْنَا عَنكُمِ مِّن بَعْدِ ذَلِكَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ پس  گناهانتان  را عفو کرديم  ، باشد که  سپاسگزار باشيد 53      وَإِذْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ وَالْفُرْقَانَ لَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ و به  ياد آريد آن  هنگام  را که  به  موسي  کتاب  و فرقان  داديم  ، باشد که   هدايت  شويد 54      وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُواْ إِلَى بَارِئِكُمْ فَاقْتُلُواْ أَنفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ عِندَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ و آن  هنگام  را که  موسي  به  قوم  خود گفت  : اي  قوم  من  ، شما بدان  سبب ، که گوساله  را پرستيديد بر خود ستم  روا داشتيد ، اينک  به  درگاه  آفريدگارتان توبه  کنيد و يکديگر را بکشيد ، که  چنين  کاري  در نزد  آفريدگارتان  ستوده  تراست   پس  خدا توبه  شما را بپذيرفت  ، زيرا توبه   پذير و مهربان  است 55      وَإِذْ قُلْتُمْ يَا مُوسَى لَن نُّؤْمِنَ لَكَ حَتَّى نَرَى اللَّهَ جَهْرَةً فَأَخَذَتْكُمُ الصَّاعِقَةُ وَأَنتُمْ تَنظُرُونَ و آن  هنگام  را که  گفتيد : اي  موسي  ، ما تا خدا را به  آشکارا نبينيم  به  تو ايمان  نمي  آوريم   و همچنان  که  مي  نگريستيد صاعقه  شما را فرو گرفت 56      ثُمَّ بَعَثْنَاكُم مِّن بَعْدِ مَوْتِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ و شما را پس  از مردن  زنده  ساختيم  ، شايد سپاسگزار شويد 57      وَظَلَّلْنَا عَلَيْكُمُ الْغَمَامَ وَأَنزَلْنَا عَلَيْكُمُ الْمَنَّ وَالسَّلْوَى كُلُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَمَا ظَلَمُونَا وَلَـكِن كَانُواْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ و ابر را سايبانتان  گردانيديم  و برايتان  من  و سلوي  فرستاديم  : بخوريد  ازاين  چيزهاي  پاکيزه  که  شما را روزي  داده ايم   و آنان  بر ما ستم  نکردند  ،بلکه  بر خود ستم  مي  کردند 58        وَإِذْ قُلْنَا ادْخُلُواْ هَـذِهِ الْقَرْيَةَ فَكُلُواْ مِنْهَا حَيْثُ شِئْتُمْ رَغَداً وَادْخُلُواْ الْبَابَ سُجَّداً وَقُولُواْ حِطَّةٌ نَّغْفِرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ وَسَنَزِيدُ الْمُحْسِنِينَ و به  ياد آريد آن  زمان  را که  به  شما گفتيم  : به  آن  قريه  درآييد و از، نعمتهاي  آن  هر چه  و هر جا که  خواسته  باشيد به  فراواني  بخوريد  ولي  سجده   کنان  بر دروازه  داخل  شويد و بگوييد : بار گناه  از ما فرو نه   تا خطاهاي   شمارا بيامرزيم  و به  پاداش  نيکوکاران  بيفزاييم 59      فَبَدَّلَ الَّذِينَ ظَلَمُواْ قَوْلاً غَيْرَ الَّذِي قِيلَ لَهُمْ فَأَنزَلْنَا عَلَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ رِجْزاً مِّنَ السَّمَاء بِمَا كَانُواْ يَفْسُقُونَ اما ستمکاران  آن  سخن  را ديگر کردند و بر آنان  به  جزاي  عصياني  که  کرده   بودند عذابي  آسماني  فرود آورديم 60      وَإِذِ اسْتَسْقَى مُوسَى لِقَوْمِهِ فَقُلْنَا اضْرِب بِّعَصَاكَ الْحَجَرَ فَانفَجَرَتْ مِنْهُ اثْنَتَا عَشْرَةَ عَيْناً قَدْ عَلِمَ كُلُّ أُنَاسٍ مَّشْرَبَهُمْ كُلُواْ وَاشْرَبُواْ مِن رِّزْقِ اللَّهِ وَلاَ تَعْثَوْاْ فِي الأَرْضِ مُفْسِدِينَ و به  ياد آريد آنگاه  را که  موسي  براي  قوم  خود آب  خواست   گفتيم  :  عصايت ، را بر آن  سنگ  بزن   پس  دوازده  چشمه  از آن  بگشاد  هر گروهي   آبشخور خود را بدانست   از روزي  خدا بخوريد و بياشاميد و در روي  زمين   به  فساد سرکشي  مکنيد 61      وَإِذْ قُلْتُمْ يَا مُوسَى لَن نَّصْبِرَ عَلَىَ طَعَامٍ وَاحِدٍ فَادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُخْرِجْ لَنَا مِمَّا تُنبِتُ الأَرْضُ مِن بَقْلِهَا وَقِثَّآئِهَا وَفُومِهَا وَعَدَسِهَا وَبَصَلِهَا قَالَ أَتَسْتَبْدِلُونَ الَّذِي هُوَ أَدْنَى بِالَّذِي هُوَ خَيْرٌ اهْبِطُواْ مِصْراً فَإِنَّ لَكُم مَّا سَأَلْتُمْ وَضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَالْمَسْكَنَةُ وَبَآؤُوْاْ بِغَضَبٍ مِّنَ اللَّهِ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ كَانُواْ يَكْفُرُونَ بِآيَاتِ اللَّهِ وَيَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ذَلِكَ بِمَا عَصَواْ وَّكَانُواْ يَعْتَدُونَ و آنگاه  را که  گفتيد : اي  موسي  ، ما بر يک  نوع  طعام  نتوانيم  ساخت  ،، ازپروردگارت  بخواه  تا براي  ما از آنچه  از زمين  مي  رويد چون  سبزي  و خيار  وسير و عدس  و پياز بروياند  موسي  گفت  : آيا مي  خواهيد آنچه  را که   برتراست  به  آنچه  فروتر است  بدل  کنيد ? به  شهري  بازگرديد که  در آنجا هر  چه خواهيد به  شما بدهند مقرر شد بر آنها خواري  و بيچارگي  و خشم  خدا را  برخود هموار ساختند  و اين  بدان  سبب  بود که  به  آيات  خدا کافر شدند و  پيامبران  را به  ناحق  کشتند و نافرماني  کردند و تجاوز ورزيدند 62       إِنَّ الَّذِينَ آمَنُواْ وَالَّذِينَ هَادُواْ وَالنَّصَارَى وَالصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَعَمِلَ صَالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ کساني  که  ايمان  آوردند و کساني  که  آيين  يهودان  و ترسايان  و صابئان  را، برگزيدند ، اگر به  خدا و روز بازپسين  ايمان  داشته  باشند و کاري  شايسته   کنند، خدا به  آنها پاداش  نيک  مي  دهد و نه  بيمناک  مي  شوند و نه  محزون 63      وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّورَ خُذُواْ مَا آتَيْنَاكُم بِقُوَّةٍ وَاذْكُرُواْ مَا فِيهِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ و به  ياد آريد آن  زمان  را که  با شما پيمان  بستيم  و کوه  طور را برفراز  سرتان  برديم  آنچه  را که  به  شما داده  ايم  با اطمينان  بگيريد و آنچه  را  که در آن  است  به  خاطر بسپاريد  باشد که  پرهيزگار شويد 64      ثُمَّ تَوَلَّيْتُم مِّن بَعْدِ ذَلِكَ فَلَوْلاَ فَضْلُ اللَّهِ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَتُهُ لَكُنتُم مِّنَ الْخَاسِرِينَ ولي  از فرمان  سر باز زديد و اگر فضل  و رحمت  خدا نبود از زيانکاران  مي ، بوديد 65      وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِينَ اعْتَدَواْ مِنكُمْ فِي السَّبْتِ فَقُلْنَا لَهُمْ كُونُواْ قِرَدَةً خَاسِئِينَ و شناخته ايد آن  گروه  را که  در آن  روز شنبه  از حد خود تجاوز کردند ،  پس به  آنها خطاب  کرديم  : بوزينگاني  خوار و خاموش  گرديد 66      فَجَعَلْنَاهَا نَكَالاً لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهَا وَمَا خَلْفَهَا وَمَوْعِظَةً لِّلْمُتَّقِينَ و آنها را عبرت  معاصران  و آيندگان  و اندرزي  براي  پرهيزگاران  گردانيديم 67      وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَذْبَحُواْ بَقَرَةً قَالُواْ أَتَتَّخِذُنَا هُزُواً قَالَ أَعُوذُ بِاللّهِ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْجَاهِلِينَ و به  ياد آريد آن  هنگام  را که  موسي  به  قوم  خود گفت  : خدا فرمان  مي ، دهدکه  گاوي  را بکشيد  گفتند : آيا ما را به  ريشخند مي  گيري  ? گفت  : به  خداپناه  مي  برم  اگر از نادانان  باشم 68      قَالُواْ ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّن لّنَا مَا هِيَ قَالَ إِنَّهُ يَقُولُ إِنَّهَا بَقَرَةٌ لاَّ فَارِضٌ وَلاَ بِكْرٌ عَوَانٌ بَيْنَ ذَلِكَ فَافْعَلُواْ مَا تُؤْمَرونَ گفتند : براي  ما پروردگارت  را بخوان  تا بيان  کند که  آن  چگونه  گاوي   است ? گفت  : مي  گويد : گاوي  است  نه  سخت  پير و از کارافتاده  ، نه  جوان   و کار نکرده  ، ميانسال   اکنون  بکنيد آنچه  شما را مي  فرمايند 69      قَالُواْ ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّن لَّنَا مَا لَوْنُهَا قَالَ إِنَّهُ يَقُولُ إِنّهَا بَقَرَةٌ صَفْرَاء فَاقِـعٌ لَّوْنُهَا تَسُرُّ النَّاظِرِينَ گفتند : براي  ما پروردگارت  را بخوان  تا بگويد که  رنگ  آن  چيست  ? گفت :  مي  گويد : گاوي  است  به  زرد تند که  رنگش  بينندگان  را شادمان  مي  سازد 70       قَالُواْ ادْعُ لَنَا رَبَّكَ يُبَيِّن لَّنَا مَا هِيَ إِنَّ البَقَرَ تَشَابَهَ عَلَيْنَا وَإِنَّآ إِن شَاء اللَّهُ لَمُهْتَدُونَ گفتند : براي  ما پروردگارت  را بخوان  تا بگويد آن  چگونه  گاوي  است  ?، که چنين  گاواني  بر ما مشتبه  شده  اند  و اگر خدا بخواهد ما بدان  راه  مي   يابيم 71      قَالَ إِنَّهُ يَقُولُ إِنَّهَا بَقَرَةٌ لاَّ ذَلُولٌ تُثِيرُ الأَرْضَ وَلاَ تَسْقِي الْحَرْثَ مُسَلَّمَةٌ لاَّ شِيَةَ فِيهَا قَالُواْ الآنَ جِئْتَ بِالْحَقِّ فَذَبَحُوهَا وَمَا كَادُواْ يَفْعَلُونَ گفت  : مي  گويد : از آن  گاوان  نيست  که  رام  باشد و زمين  را شخم  زند و کشته  را آب  دهد  بي  عيب  است  و يکرنگ   گفتند : اکنون  حقيقت  را  گفتي  پس  آن  را کشتند ، هر چند که  نزديک  بود که  از آن  کار سرباز زنند 72      وَإِذْ قَتَلْتُمْ نَفْساً فَادَّارَأْتُمْ فِيهَا وَاللّهُ مُخْرِجٌ مَّا كُنتُمْ تَكْتُمُونَ و به  ياد آريد آن  هنگام  را که  کسي  را کشتيد و بر يکديگر بهتان  زديد و  پيکار در گرفتيد و خدا آنچه  را که  پنهان  مي  کرديد آشکار ساخت 73      فَقُلْنَا اضْرِبُوهُ بِبَعْضِهَا كَذَلِكَ يُحْيِي اللّهُ الْمَوْتَى وَيُرِيكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ سپس  گفتيم  : پاره  اي  از آن  را بر آن  کشته  بزنيد  خدا مردگان  را  اينچنين ، زنده  مي  سازد ، و نشانه  هاي  قدرت  خويش  را اينچنين  به  شما مي   نماياند، باشد که  به  عقل  دريابيد 74      ثُمَّ قَسَتْ قُلُوبُكُم مِّن بَعْدِ ذَلِكَ فَهِيَ كَالْحِجَارَةِ أَوْ أَشَدُّ قَسْوَةً وَإِنَّ مِنَ الْحِجَارَةِ لَمَا يَتَفَجَّرُ مِنْهُ الأَنْهَارُ وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَشَّقَّقُ فَيَخْرُجُ مِنْهُ الْمَاء وَإِنَّ مِنْهَا لَمَا يَهْبِطُ مِنْ خَشْيَةِ اللّهِ وَمَا اللّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ پس  از آن  دلهاي  شما چون  سنگ  ، سخت  گرديد ، حتي  سخت  تر از سنگ  که   ازسنگ ، گاه  جويها روان  شود ، و چون  شکافته  شود آب  از آن  بيرون  جهد ، و  گاه  از ترس  خدا از فراز به  نشيب  فرو غلتد ، و خدا از آنچه  مي  کنيد  غافل  نيست 75      أَفَتَطْمَعُونَ أَن يُؤْمِنُواْ لَكُمْ وَقَدْ كَانَ فَرِيقٌ مِّنْهُمْ يَسْمَعُونَ كَلاَمَ اللّهِ ثُمَّ يُحَرِّفُونَهُ مِن بَعْدِ مَا عَقَلُوهُ وَهُمْ يَعْلَمُونَ آيا طمع  مي  داريد که  به  شما ايمان  بياورند ، و حال  آنکه  گروهي  از  ايشان کلام  خدا را مي  شنيدند و با آنکه  حقيقت  آن  را مي  يافتند تحريفش  مي   کردندو از کار خويش  آگاه  بودند ? 76      وَإِذَا لَقُواْ الَّذِينَ آمَنُواْ قَالُواْ آمَنَّا وَإِذَا خَلاَ بَعْضُهُمْ إِلَىَ بَعْضٍ قَالُواْ أَتُحَدِّثُونَهُم بِمَا فَتَحَ اللّهُ عَلَيْكُمْ لِيُحَآجُّوكُم بِهِ عِندَ رَبِّكُمْ أَفَلاَ تَعْقِلُونَ و چون  با مؤمنان  ديدار کنند ، گويند : ما هم  ايمان  آورده  ايم   و چون   بايکديگر خلوت  کنند ، گويند : آيا با آنان  از دانشي  که  خدا به  شما  ارزاني داشته  سخن  مي  گوييد ، تا به  ياري  آن  در نزد پروردگارتان  بر شما حجت  آرند ? آيا به  عقل  در نمي  يابيد ? 77       أَوَلاَ يَعْلَمُونَ أَنَّ اللّهَ يَعْلَمُ مَا يُسِرُّونَ وَمَا يُعْلِنُونَ آيا نمي  دانند که  هر چه  را که  پنهان  مي  دارند و هر چه  را که  آشکار مي ، سازند ، خدا مي  داند ? 78      وَمِنْهُمْ أُمِّيُّونَ لاَ يَعْلَمُونَ الْكِتَابَ إِلاَّ أَمَانِيَّ وَإِنْ هُمْ إِلاَّ يَظُنُّونَ برخي  از ايشان  بيسواداني  هستند که  نمي  دانند در آن  کتاب  چيست  ، جز  سخناني  که  شنيده اند و مي  خوانند  اينان  تنها پايبند گمان  خويشند 79      فَوَيْلٌ لِّلَّذِينَ يَكْتُبُونَ الْكِتَابَ بِأَيْدِيهِمْ ثُمَّ يَقُولُونَ هَـذَا مِنْ عِندِ اللّهِ لِيَشْتَرُواْ بِهِ ثَمَناً قَلِيلاً فَوَيْلٌ لَّهُم مِّمَّا كَتَبَتْ أَيْدِيهِمْ وَوَيْلٌ لَّهُمْ مِّمَّا يَكْسِبُونَ پس  واي  بر آنهايي  که  کتاب  را خود به  دست  خود مي  نويسند ، و تا سودي ، اندک  برند ، مي  گويند که  از جانب  خدا نازل  شده   پس  واي  بر آنها  بدانچه نوشتند و واي  بر آنها از سودي  که  مي  برند 80      وَقَالُواْ لَن تَمَسَّنَا النَّارُ إِلاَّ أَيَّاماً مَّعْدُودَةً قُلْ أَتَّخَذْتُمْ عِندَ اللّهِ عَهْدًا فَلَن يُخْلِفَ اللّهُ عَهْدَهُ أَمْ تَقُولُونَ عَلَى اللّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ و گفتند : آتش  جز چند روزي  ما را نسوزاند  بگو : آيا با خدا چنين   پيماني  بسته  ايد ، تا او خلاف  پيمان  خود نکند ? يا آنکه  از روي  ناداني   چنين  نسبتي  به  خدا مي  دهيد ? 81      بَلَى مَن كَسَبَ سَيِّئَةً وَأَحَاطَتْ بِهِ خَطِيـئَتُهُ فَأُوْلَـئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ آري   آنان  که  مرتکب  کاري  زشت  مي  شوند و در گناه  غرقه  مي  گردند ،  اهل جهنمند و جاودانه  در آن 82      وَالَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ أُولَـئِكَ أَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ و آنان  که  ايمان  آورده اند و کارهاي  شايسته  کرده اند ، اهل  بهشتند و در، آن جاويدان 83      وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَ بَنِي إِسْرَائِيلَ لاَ تَعْبُدُونَ إِلاَّ اللّهَ وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَاناً وَذِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَقُولُواْ لِلنَّاسِ حُسْناً وَأَقِيمُواْ الصَّلاَةَ وَآتُواْ الزَّكَاةَ ثُمَّ تَوَلَّيْتُمْ إِلاَّ قَلِيلاً مِّنكُمْ وَأَنتُم مِّعْرِضُونَ به  ياد آريد آن  هنگام  را که  از بني  اسرائيل  پيمان  گرفتيم  که  جز خدا را  نپرستيد و به  پدر و مادر و خويشاوندان  و يتيمان  و درويشان  نيکي  کنيد و  به مردمان  سخن  نيک  گوييد و نماز بخوانيد و زکات  بدهيد  ولي  جز اندکي  ، پشت  کردند و رويگردان  شدند 84       وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَكُمْ لاَ تَسْفِكُونَ دِمَاءكُمْ وَلاَ تُخْرِجُونَ أَنفُسَكُم مِّن دِيَارِكُمْ ثُمَّ أَقْرَرْتُمْ وَأَنتُمْ تَشْهَدُونَ و آن  هنگام  را که  با شما پيمان  نهاديم  که  خون  هم  مريزيد و يکديگر را، ازخان  و مان  آواره  مسازيد و شما به  پيمان  گردن  نهاديد و خود بر آن  گواه   هستيد 85      ثُمَّ أَنتُمْ هَـؤُلاء تَقْتُلُونَ أَنفُسَكُمْ وَتُخْرِجُونَ فَرِيقاً مِّنكُم مِّن دِيَارِهِمْ تَظَاهَرُونَ عَلَيْهِم بِالإِثْمِ وَالْعُدْوَانِ وَإِن يَأتُوكُمْ أُسَارَى تُفَادُوهُمْ وَهُوَ مُحَرَّمٌ عَلَيْكُمْ إِخْرَاجُهُمْ أَفَتُؤْمِنُونَ بِبَعْضِ الْكِتَابِ وَتَكْفُرُونَ بِبَعْضٍ فَمَا جَزَاء مَن يَفْعَلُ ذَلِكَ مِنكُمْ إِلاَّ خِزْيٌ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيَوْمَ الْقِيَامَةِ يُرَدُّونَ إِلَى أَشَدِّ الْعَذَابِ وَمَا اللّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ پس  شما چنين  جماعتي  هستيد که  يکديگر را مي  کشيد و گروهي  از خود را از، خان  و مانشان  آواره  مي  کنيد و بر ضد آنها به  گناه  و بيداد به  همدستي   يکديگر بر مي  خيزيد و اگر به  اسارت  شما در آيند در برابر آزاديشان  فديه   مي  گيريد و حال  آنکه  بيرون  راندنشان  بر شما حرام  بود  آيا به  بعضي  از  کتاب  ايمان  مي  آوريد و بعض  ديگر را انکار مي  کنيد ? پاداش  کسي  که   چنين  کند دردنيا جز خواري  نيست  و در روز قيامت  به  سخت  ترين  وجهي   شکنجه  مي  شود وخدا از آنچه  مي  کنيد غافل  نيست 86      أُولَـئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُاْ الْحَيَاةَ الدُّنْيَا بِالآَخِرَةِ فَلاَ يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلاَ هُمْ يُنصَرُونَ اينان  همان  کسانند که  آخرت  را دادند و زندگي  دنيا را خريدنند  از، عذابشان  کاسته  نگردد و کس  ياريشان  نکند 87      وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى الْكِتَابَ وَقَفَّيْنَا مِن بَعْدِهِ بِالرُّسُلِ وَآتَيْنَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنَاتِ وَأَيَّدْنَاهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ أَفَكُلَّمَا جَاءكُمْ رَسُولٌ بِمَا لاَ تَهْوَى أَنفُسُكُمُ اسْتَكْبَرْتُمْ فَفَرِيقاً كَذَّبْتُمْ وَفَرِيقاً تَقْتُلُونَ به  تحقيق  موسي  را کتاب  داديم  و از پي  او پيامبران  فرستاديم   و به   عيسي بن  مريم  دليلهاي  روشن  عنايت  کرديم  و او را به  روح  القدس  تاييد  نموديم  و هر گاه  پيامبري  آمد و چيزهايي  آورد که  پسند نفس  شما نبود  سرکشي  کرديد ، و گروهي  را دروغگو خوانديد و گروهي  را کشتيد 88      وَقَالُواْ قُلُوبُنَا غُلْفٌ بَل لَّعَنَهُمُ اللَّه بِكُفْرِهِمْ فَقَلِيلاً مَّا يُؤْمِنُونَ گفتند : دلهاي  ما در حجاب  است   نه  ، خدا آنان  را به  سبب  کفري  که  مي ورزند مطرود ساخته  و چه  اندک  ايمان  مي  آورند 89       وَلَمَّا جَاءهُمْ كِتَابٌ مِّنْ عِندِ اللّهِ مُصَدِّقٌ لِّمَا مَعَهُمْ وَكَانُواْ مِن قَبْلُ يَسْتَفْتِحُونَ عَلَى الَّذِينَ كَفَرُواْ فَلَمَّا جَاءهُم مَّا عَرَفُواْ كَفَرُواْ بِهِ فَلَعْنَةُ اللَّه عَلَى الْكَافِرِينَ و چون  ايشان  را از جانب  خدا کتابي  آمد ، و او را شناختند ، هر چند، کتابشان  را هم  تصديق  کرده  بود ، و با آنکه  زان  پيش  خواستار پيروزي  بر کافران بودند ، به  او ايمان  نياوردند ، که  لعنت  خدا بر کافران  باد 90      بِئْسَمَا اشْتَرَوْاْ بِهِ أَنفُسَهُمْ أَن يَكْفُرُواْ بِمَا أنَزَلَ اللّهُ بَغْياً أَن يُنَزِّلُ اللّهُ مِن فَضْلِهِ عَلَى مَن يَشَاء مِنْ عِبَادِهِ فَبَآؤُواْ بِغَضَبٍ عَلَى غَضَبٍ وَلِلْكَافِرِينَ عَذَابٌ مُّهِينٌ با خود ، بد معامله  اي  کردند آنگاه  که  از حسد به  کتاب  خدا کافر شدند، واز اينکه  خدا فضل  و کرم  خويش  را به  هر کس  از بندگان  خود که  بخواهد  ارزاني  مي  دارد حسد بردند و خشم  ديگري  بر خشم  خدا افزودند ، و کافران  را  عذابي  است  خوار کننده 91      وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ آمِنُواْ بِمَا أَنزَلَ اللّهُ قَالُواْ نُؤْمِنُ بِمَآ أُنزِلَ عَلَيْنَا وَيَكْفُرونَ بِمَا وَرَاءهُ وَهُوَ الْحَقُّ مُصَدِّقاً لِّمَا مَعَهُمْ قُلْ فَلِمَ تَقْتُلُونَ أَنبِيَاء اللّهِ مِن قَبْلُ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ و چون  به  آنها گفته  شود که  به  آنچه  خدا نازل  کرده است  ايمان  بياوريد ،  مي  گويند : ما به  آنچه  بر خود ما نازل  شده  است  ايمان  آورده  ايم   و به   غيرآن  هر چند با حقيقت  همراه  باشد و کتابشان  را هم  تصديق  کند ، ايمان  نمي آورند  بگو : اگر شما ايمان  آورده  بوديد ، از چه  روي  پيامبران  خدا  راپيش  از اين  مي  کشتيد ? 92      وَلَقَدْ جَاءكُم مُّوسَى بِالْبَيِّنَاتِ ثُمَّ اتَّخَذْتُمُ الْعِجْلَ مِن بَعْدِهِ وَأَنتُمْ ظَالِمُونَ موسي  با دليلهاي  روشن  خويش  به  هدايت  شما آمد و شما ستمکاران  ، پس   ازاو، به  گوساله  گرويديد 93      وَإِذْ أَخَذْنَا مِيثَاقَكُمْ وَرَفَعْنَا فَوْقَكُمُ الطُّورَ خُذُواْ مَا آتَيْنَاكُم بِقُوَّةٍ وَاسْمَعُواْ قَالُواْ سَمِعْنَا وَعَصَيْنَا وَأُشْرِبُواْ فِي قُلُوبِهِمُ الْعِجْلَ بِكُفْرِهِمْ قُلْ بِئْسَمَا يَأْمُرُكُمْ بِهِ إِيمَانُكُمْ إِن كُنتُمْ مُّؤْمِنِينَ و با شما پيمان  بستيم  و کوه  طور را برفراز سرتان  برديم   اکنون  آنچه   راکه  برايتان  فرستاده ايم  با ايمان  استوار بگيريد و کلام  خدا را بشنويد  گفتند : شنيديم  و به  کار نخواهيم  بست   عشق  گوساله  و کفر در دلشان  با  هم  سرشته  است   بگو : اگر بدانچه  مي  گوييد باور داريد ، باورتان  شما را  به  بدکاري  وامي  دارد 94       قُلْ إِن كَانَتْ لَكُمُ الدَّارُ الآَخِرَةُ عِندَ اللّهِ خَالِصَةً مِّن دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُاْ الْمَوْتَ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ بگو : اگر راست  مي  گوييد که  سراي  آخرت  نزد خدا ويژه  شماست  نه  مردم   ديگر، ، پس  آرزوي  مرگ  کنيد 95      وَلَن يَتَمَنَّوْهُ أَبَدًا بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَاللّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمينَ ولي  به  سبب  اعمالي  که  مرتکب  شده  اند ، هرگز آرزوي  مرگ  نخواهند کرد  خدا ستمکاران  را مي  شناسد 96      وَلَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلَى حَيَاةٍ وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُواْ يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَمَا هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذَابِ أَن يُعَمَّرَ وَاللّهُ بَصِيرٌ بِمَا يَعْمَلُونَ آنان  را از مردم  ديگر ، حتي  مشرکان  ، به  زندگي  اينجهاني  حريص  تر، خواهي يافت  و بعضي  از کافران  دوست  دارند که  هزار سال  در اين  دنيا زيست   کنند، و اين  عمر دراز عذاب  خدا را از آنان  دور نخواهد ساخت  ، که  خدا  به  اعمالشان  بيناست 97      قُلْ مَن كَانَ عَدُوًّا لِّجِبْرِيلَ فَإِنَّهُ نَزَّلَهُ عَلَى قَلْبِكَ بِإِذْنِ اللّهِ مُصَدِّقاً لِّمَا بَيْنَ يَدَيْهِ وَهُدًى وَبُشْرَى لِلْمُؤْمِنِينَ به  آنان  که  با جبريل  دشمني  مي  ورزند ، بگو : اوست  که  اين  آيات  را به   فرمان  خدا بر دل  تو نازل  کرده است  تا کتابهاي  ديگر آسماني  را تصديق  کند وبراي  مؤمنان  رهنمون  و بشارت  باشد 98      مَن كَانَ عَدُوًّا لِّلّهِ وَمَلآئِكَتِهِ وَرُسُلِهِ وَجِبْرِيلَ وَمِيكَالَ فَإِنَّ اللّهَ عَدُوٌّ لِّلْكَافِرِينَ هر که  دشمن  خدا و فرشتگان  او و پيامبرانش  و جبريل  و ميکال  باشد ، خدا  هم  دشمن  کافران  است 99      وَلَقَدْ أَنزَلْنَآ إِلَيْكَ آيَاتٍ بَيِّنَاتٍ وَمَا يَكْفُرُ بِهَا إِلاَّ الْفَاسِقُونَ هر آينه  که  بر تو آياتي  روشن  نازل  کرديم   و جز فاسقان  کسي  منکر آنها، نخواهد شد 100      أَوَكُلَّمَا عَاهَدُواْ عَهْداً نَّبَذَهُ فَرِيقٌ مِّنْهُم بَلْ أَكْثَرُهُمْ لاَ يُؤْمِنُونَ آيا هر بار که  با خدا پيماني  بستند گروهي  از ايشان  پيمان  شکني  کردند ?  آري  بيشترشان  ايمان  نخواهند آورد 101      وَلَمَّا جَاءهُمْ رَسُولٌ مِّنْ عِندِ اللّهِ مُصَدِّقٌ لِّمَا مَعَهُمْ نَبَذَ فَرِيقٌ مِّنَ الَّذِينَ أُوتُواْ الْكِتَابَ كِتَابَ اللّهِ وَرَاء ظُهُورِهِمْ كَأَنَّهُمْ لاَ يَعْلَمُونَ و گروهي  از اهل  کتاب  چون  پيامبري  از جانب  خدا بر آنان  مبعوث  شد که   به کتابشان  هم  گواهي  مي  داد ، کتاب  خدا را چنان  که  گويي  از آن  بي  خبرند  ،پس  پشت  افکندند 102       وَاتَّبَعُواْ مَا تَتْلُواْ الشَّيَاطِينُ عَلَى مُلْكِ سُلَيْمَانَ وَمَا كَفَرَ سُلَيْمَانُ وَلَـكِنَّ الشَّيْاطِينَ كَفَرُواْ يُعَلِّمُونَ النَّاسَ السِّحْرَ وَمَا أُنزِلَ عَلَى الْمَلَكَيْنِ بِبَابِلَ هَارُوتَ وَمَارُوتَ وَمَا يُعَلِّمَانِ مِنْ أَحَدٍ حَتَّى يَقُولاَ إِنَّمَا نَحْنُ فِتْنَةٌ فَلاَ تَكْفُرْ فَيَتَعَلَّمُونَ مِنْهُمَا مَا يُفَرِّقُونَ بِهِ بَيْنَ الْمَرْءِ وَزَوْجِهِ وَمَا هُم بِضَآرِّينَ بِهِ مِنْ أَحَدٍ إِلاَّ بِإِذْنِ اللّهِ وَيَتَعَلَّمُونَ مَا يَضُرُّهُمْ وَلاَ يَنفَعُهُمْ وَلَقَدْ عَلِمُواْ لَمَنِ اشْتَرَاهُ مَا لَهُ فِي الآخِرَةِ مِنْ خَلاَقٍ وَلَبِئْسَ مَا شَرَوْاْ بِهِ أَنفُسَهُمْ لَوْ كَانُواْ يَعْلَمُونَ و از افسوني  که  ديوها به  روزگار پادشاهي  سليمان  مي  خواندند پيروي ، کردند،  و سليمان  کافر نبود ، ولي  ديوها که  مردم  را جادوگري  مي  آموختند کافر بودند  و نيز آن  افسون  که  بر آن  دو فرشته  ، هاروت  و ماروت  ، در بابل   نازل  شد ، در حالي  که  آن  دو به  هر کس  که  جادوگري  مي  آموختند مي  گفتند :  کارما فتنه  است  ، مباد کافر شوي   و مردم  از آن  دو جادوهايي  مي  آموختند  که مي  توانستند ميان  زن  و شوي  جدايي  افکنند و آن  دو جادوگر جز به  فرمان   خدابه  کسي  زياني  نمي  رسانيدند و آنچه  مردم  مي  آموختند به  آنها زيان  مي   رسانيد ، نه  سود  و خود مي  دانستند که  خريداران  آن  جادو را در آخرت   بهره  اي نيست   خود را به  بد چيزي  فروختند ، اگر مي  دانستند 103      وَلَوْ أَنَّهُمْ آمَنُواْ واتَّقَوْا لَمَثُوبَةٌ مِّنْ عِندِ اللَّه خَيْرٌ لَّوْ كَانُواْ يَعْلَمُونَ اگر ايمان  آورده  و پرهيزگار شده  بودند ، پاداشي  که  از جانب  خدا به ، آنهاداده  مي  شد ، از هر چيز ديگري  نيکوتر مي  بود ، اگر مي  دانستند 104      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تَقُولُواْ رَاعِنَا وَقُولُواْ انظُرْنَا وَاسْمَعُوا ْوَلِلكَافِرِينَ عَذَابٌ أَلِيمٌ اي  کساني  که  ايمان  آورده ايد ، مگوييد  راعنا  بگوييد  انظرنا  و  گوش  فرا داريد که  براي  کافران  عذابي  است  دردآور 105      مَّا يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُواْ مِنْ أَهْلِ الْكِتَابِ وَلاَ الْمُشْرِكِينَ أَن يُنَزَّلَ عَلَيْكُم مِّنْ خَيْرٍ مِّن رَّبِّكُمْ وَاللّهُ يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَن يَشَاء وَاللّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ از ميان  اهل  کتاب  آنان  که  کافر شدند ، و نيز مشرکان  ، دوست  نمي   دارندکه  از جانب  پروردگار به  شما خيري  برسد  و حال  آنکه  خدا هر کس  را  که  بخواهد به  بخشايش  خويش  مخصوص  مي  دارد  خدا صاحب  فضلي  بزرگ  است 106       مَا نَنسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنسِهَا نَأْتِ بِخَيْرٍ مِّنْهَا أَوْ مِثْلِهَا أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللّهَ عَلَىَ كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ هيچ  آيه اي  را منسوخ  يا ترک  نمي  کنيم  مگر آنکه  بهتر از آن  يا همانند، آن را مي  آوريم   آيا نمي  داني  که  خدا بر هر کاري  تواناست  ? 107      أَلَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللّهَ لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ اللّهِ مِن وَلِيٍّ وَلاَ نَصِيرٍ آيا نمي  داني  که  خدا فرمانرواي  آسمانها و زمين  است  و شما را جز او  ياري و ياوري  نيست  ? 108      أَمْ تُرِيدُونَ أَن تَسْأَلُواْ رَسُولَكُمْ كَمَا سُئِلَ مُوسَى مِن قَبْلُ وَمَن يَتَبَدَّلِ الْكُفْرَ بِالإِيمَانِ فَقَدْ ضَلَّ سَوَاء السَّبِيلِ آيا مي  خواهيد از پيامبر خود چيزي  بپرسيد ، همچنان  که  قوم  موسي  پيش ، ازاين  از موسي  پرسيده  بودند ? آن  کس  که  کفر را به  جاي  ايمان  برگزيند ، چون کسي  است  که  راه  راست  را گم  کرده  باشد 109      وَدَّ كَثِيرٌ مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ لَوْ يَرُدُّونَكُم مِّن بَعْدِ إِيمَانِكُمْ كُفَّاراً حَسَدًا مِّنْ عِندِ أَنفُسِهِم مِّن بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمُ الْحَقُّ فَاعْفُواْ وَاصْفَحُواْ حَتَّى يَأْتِيَ اللّهُ بِأَمْرِهِ إِنَّ اللّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ گروهي  از اهل  کتاب  بر شما حسد مي  ورزند و با آنکه  حقيقت  بر آنها  آشکارشده  ، دوست  دارند شما را از راه  خود به  کفر بازگردانند  عفو کنيد  و گذشت  کنيد ، تا خدا فرمانش  را بياورد ، که  او بر هر کاري  تواناست 110      وَأَقِيمُواْ الصَّلاَةَ وَآتُواْ الزَّكَاةَ وَمَا تُقَدِّمُواْ لأَنفُسِكُم مِّنْ خَيْرٍ تَجِدُوهُ عِندَ اللّهِ إِنَّ اللّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ نماز بگزاريد و زکات  بدهيد  هر نيکي  را که  پيشاپيش  براي  خود روانه ، مي داريد نزد خدايش  خواهيد يافت   هر آينه  خدا به  کارهايي  که  مي  کنيد  بيناست 111      وَقَالُواْ لَن يَدْخُلَ الْجَنَّةَ إِلاَّ مَن كَانَ هُوداً أَوْ نَصَارَى تِلْكَ أَمَانِيُّهُمْ قُلْ هَاتُواْ بُرْهَانَكُمْ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ گفتند : جز يهودان  و ترسايان  کسي  به  بهشت  نمي  رود  اين  آرزوي  آنهاست  بگو : اگر راست  مي  گوييد حجت  خويش  بياوريد 112      بَلَى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِندَ رَبِّهِ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ آري  ، هر کس  که  از روي  اخلاص  رو به  خدا کند و نيکوکار بود ، پاداشش   را از پروردگارش  خواهد گرفت  و دستخوش  بيم  و اندوه  نمي  شود 113       وَقَالَتِ الْيَهُودُ لَيْسَتِ النَّصَارَى عَلَىَ شَيْءٍ وَقَالَتِ النَّصَارَى لَيْسَتِ الْيَهُودُ عَلَى شَيْءٍ وَهُمْ يَتْلُونَ الْكِتَابَ كَذَلِكَ قَالَ الَّذِينَ لاَ يَعْلَمُونَ مِثْلَ قَوْلِهِمْ فَاللّهُ يَحْكُمُ بَيْنَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فِيمَا كَانُواْ فِيهِ يَخْتَلِفُونَ با آنکه  کتاب  خدا را مي  خوانند ، يهودان  گفتند که  ترسايان  بر هيچند و، ترسايان  گفتند که  يهودان  بر هيچند  همچنين  آنها که  ناآگاهند سخني  چون  سخن آنان  گويند  خدا در روز قيامت  در باره  آنچه  در آن  اختلاف  مي  کنند ، ميانشان  حکم  خواهد کرد 114      وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن مَّنَعَ مَسَاجِدَ اللّهِ أَن يُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ وَسَعَى فِي خَرَابِهَا أُوْلَـئِكَ مَا كَانَ لَهُمْ أَن يَدْخُلُوهَا إِلاَّ خَآئِفِينَ لهُمْ فِي الدُّنْيَا خِزْيٌ وَلَهُمْ فِي الآخِرَةِ عَذَابٌ عَظِيمٌ کيست  ستمکارتر از آنکه  نگذاشت  که  نام  خدا در مسجدهاي  خدا برده  شود ،، ودر ويران  ساختن  آنها کوشيد ? آنان  در آن  مسجدها جز بيمناک  و ترسان  داخل نخواهند شد و نصيبشان  در دنيا خواري  و در آخرت  عذابي  بزرگ  است 115      وَلِلّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ فَأَيْنَمَا تُوَلُّواْ فَثَمَّ وَجْهُ اللّهِ إِنَّ اللّهَ وَاسِعٌ عَلِيمٌ مشرق  و مغرب  از آن  خداست   پس  به  هر جاي  که  رو کنيد ، همان  جا رو  به خداست   خدا فراخ  رحمت  و داناست 116      وَقَالُواْ اتَّخَذَ اللّهُ وَلَدًا سُبْحَانَهُ بَل لَّهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ كُلٌّ لَّهُ قَانِتُونَ گفتند : که  خدا فرزندي  گرفت   منزه  است  او  بلکه  هر چه  در آسمانها  وزمين  است  از آن  اوست  و همه  فرمانبردار اويند 117      بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَإِذَا قَضَى أَمْراً فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُن فَيَكُونُ آفريننده  آسمانها و زمين  است   چون  اراده  چيزي  کند ، مي  گويد : موجود، شو  و آن  چيز موجود مي  شود 118      وَقَالَ الَّذِينَ لاَ يَعْلَمُونَ لَوْلاَ يُكَلِّمُنَا اللّهُ أَوْ تَأْتِينَا آيَةٌ كَذَلِكَ قَالَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِم مِّثْلَ قَوْلِهِمْ تَشَابَهَتْ قُلُوبُهُمْ قَدْ بَيَّنَّا الآيَاتِ لِقَوْمٍ يُوقِنُونَ نادانان  گفتند : چرا خدا با ما سخن  نمي  گويد ? يا معجزه اي  بر ما نمي   آيد? پيشينيانشان  نيز چنين  سخناني  مي  گفتند  دلهاشان  همانند يکديگر  است  ما براي  آنان  که  به  يقين  رسيده اند ، آيات  را بيان  کرده ايم 119      إِنَّا أَرْسَلْنَاكَ بِالْحَقِّ بَشِيرًا وَنَذِيرًا وَلاَ تُسْأَلُ عَنْ أَصْحَابِ الْجَحِيمِ ما تو را که  سزاوار هستي  ، به  رسالت  فرستاديم  ، تا مژده  دهي  و بيم  دهي  تو مسئول  دوزخيان  نيستي 120       وَلَن تَرْضَى عَنكَ الْيَهُودُ وَلاَ النَّصَارَى حَتَّى تَتَّبِعَ مِلَّتَهُمْ قُلْ إِنَّ هُدَى اللّهِ هُوَ الْهُدَى وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءهُم بَعدَ الَّذِي جَاءكَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَكَ مِنَ اللّهِ مِن وَلِيٍّ وَلاَ نَصِيرٍ يهودان  و ترسايان  از تو خشنود نمي  شوند ، تا به  آيينشان  گردن  نهي   بگو:، هدايت  ، هدايتي  است  که  از جانب  خدا باشد  اگر از آن  پس  که  خدا تورا  آگاه  کرده است  از خواسته  آنها پيروي  کني  ، هيچ  ياور و مددکاري  از جانب   او نخواهي  داشت 121      الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاَوَتِهِ أُوْلَـئِكَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَمن يَكْفُرْ بِهِ فَأُوْلَـئِكَ هُمُ الْخَاسِرُونَ کساني  که  کتابشان  داده ايم  و آنچنان  که  سزاوار است  آن  را مي  خوانند ،  مؤمنان  به  آن  هستند ، و آنان  که  به  آن  ايمان  ندارند ، زيانکاران  هستند 122      يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ اذْكُرُواْ نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ وَأَنِّي فَضَّلْتُكُمْ عَلَى الْعَالَمِينَ اي  بني  اسرائيل  ، از آن  نعمتي  که  بر شما ارزاني  داشتم  و شما را بر، جهانيان  برتري  دادم  ، ياد کنيد 123      وَاتَّقُواْ يَوْماً لاَّ تَجْزِي نَفْسٌ عَن نَّفْسٍ شَيْئاً وَلاَ يُقْبَلُ مِنْهَا عَدْلٌ وَلاَ تَنفَعُهَا شَفَاعَةٌ وَلاَ هُمْ يُنصَرُونَ و بترسيد از روزي  که  هيچ  کس  ديگري  را به  کار نيايد و فديه  پذيرفته   نشودو شفاعت  سودشان  نکند و کسي  به  ياريشان  برنخيزد 124      وَإِذِ ابْتَلَى إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِي قَالَ لاَ يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ و پروردگار ابراهيم  او را به  کاري  چند بيازمود و ابراهيم  آن  کارها را به تمامي  به  انجام  رسانيد  خدا گفت  : من  تو را پيشواي  مردم  گردانيدم   گفت  : فرزندانم  را هم  ? گفت  : پيمان  من  ستمکاران  را در برنگيرد 125      وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِّلنَّاسِ وَأَمْناً وَاتَّخِذُواْ مِن مَّقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى وَعَهِدْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ أَن طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ و کعبه  را جايگاه  اجتماع  و مکان  امن  مردم  ساختيم   مقام  ابراهيم  را، نمازگاه  خويش  گيريد  ما ابراهيم  و اسماعيل  را فرمان  داديم  : خانه  مرا براي طواف  کنندگان  و مقيمان  و راکعان  و ساجدان  پاکيزه  داريد 126      وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ اجْعَلْ هَـَذَا بَلَدًا آمِنًا وَارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَرَاتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُم بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ قَالَ وَمَن كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلاً ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلَى عَذَابِ النَّارِ وَبِئْسَ الْمَصِيرُ و ابراهيم  گفت  : اي  پروردگار من  ، اين  شهر را جاي  امني  گردان  و از  مردمش  آنان  را که  به  خدا و روز قيامت  ايمان  دارند ، از هر ثمره  روزي   ساز گفت  : هر کس  که  کافر شد او را اندک  برخورداري  دهم  ، سپس  به   عذاب  آتش  دچارش  گردانم  ، که  بد سرانجامي  است 127       وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَاهِيمُ الْقَوَاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَإِسْمَاعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ و ابراهيم  و اسماعيل  پايه هاي  خانه  را بالا بردند  گفتند : اي  پروردگار، ما ، از ما بپذير ، که  تو شنوا و دانا هستي 128      رَبَّنَا وَاجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِن ذُرِّيَّتِنَا أُمَّةً مُّسْلِمَةً لَّكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَآ إِنَّكَ أَنتَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ اي  پروردگار ما ، ما را فرمانبردار خويش  ساز و نيز فرزندان  ما را  فرمانبردار خويش  گردان  ، و مناسکمان  را به  ما بياموز ، و توبه  ما بپذير  که  توتوبه  پذيرنده  و مهربان  هستي 129      رَبَّنَا وَابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولاً مِّنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِكَ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ أَنتَ العَزِيزُ الحَكِيمُ اي  پروردگار ما ، از ميانشان  پيامبري  بر آنها مبعوث  گردان  تا آيات ، تورا برايشان  بخواند و به  آنها کتاب  و حکمت  بياموزد و آنها را پاکيزه   سازد و تو پيروزمند و حکيم  هستي 130      وَمَن يَرْغَبُ عَن مِّلَّةِ إِبْرَاهِيمَ إِلاَّ مَن سَفِهَ نَفْسَهُ وَلَقَدِ اصْطَفَيْنَاهُ فِي الدُّنْيَا وَإِنَّهُ فِي الآخِرَةِ لَمِنَ الصَّالِحِينَ چه  کسي  از کيش  ابراهيم  روي  بر مي  تابد جز آنکه  خود را بي  خرد ساخته   باشد ? ابراهيم  را در دنيا برگزيديم  و او در آخرت  نيز از شايستگان  است 131      إِذْ قَالَ لَهُ رَبُّهُ أَسْلِمْ قَالَ أَسْلَمْتُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ و پروردگارش  به  او گفت  : تسليم  شو  گفت  : من  در برابر پروردگار  جهانيان  تسليمم 132      وَوَصَّى بِهَا إِبْرَاهِيمُ بَنِيهِ وَيَعْقُوبُ يَا بَنِيَّ إِنَّ اللّهَ اصْطَفَى لَكُمُ الدِّينَ فَلاَ تَمُوتُنَّ إَلاَّ وَأَنتُم مُّسْلِمُونَ ابراهيم  به  فرزندان  خود وصيت  کرد که  در برابر خدا تسليم  شوند  و  يعقوب ، به  فرزندان  خود گفت  : اي  فرزندان  من  ، خدا براي  شما اين  دين  را  برگزيده  است  ، مباد بميريد بي  آنکه  بدان  گردن  نهاده  باشيد 133      أَمْ كُنتُمْ شُهَدَاء إِذْ حَضَرَ يَعْقُوبَ الْمَوْتُ إِذْ قَالَ لِبَنِيهِ مَا تَعْبُدُونَ مِن بَعْدِي قَالُواْ نَعْبُدُ إِلَـهَكَ وَإِلَـهَ آبَائِكَ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَقَ إِلَـهًا وَاحِدًا وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ آيا شما حاضر بوديد ، آنگاه  که  مرگ  يعقوب  فرا رسيد و به  فرزندانش   گفت  : پس  از من  چه  چيز را مي  پرستيد ? گفتند : خداي  تو و خداي  نياکان   تو ابراهيم  و اسماعيل  و اسحاق  را به  يکتايي  خواهيم  پرستيد و در برابر او  تسليم  مي  شويم 134      تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُم مَّا كَسَبْتُمْ وَلاَ تُسْأَلُونَ عَمَّا كَانُوا يَعْمَلُونَ آنها امتهايي  بوده اند که  اکنون  در گذشته  اند  آنچه  کرده  بودند از آن   آنهاست  و آنچه  شما کنيد از آن  شماست  و شما را از اعمالي  که  آنها مي   کرده اند نمي  پرسند 135     َقَالُواْ كُونُواْ هُودًا أَوْ نَصَارَى تَهْتَدُواْ قُلْ بَلْ مِلَّةَ إِبْرَاهِيمَ حَنِيفًا وَمَا كَانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ گفتند : يهودي  يا نصراني  شويد تا به  راه  راست  افتيد  بگو : ما کيش ، يکتاپرستي  ابراهيم  را برگزيديم  و او مشرک  نبود 136      قُولُواْ آمَنَّا بِاللّهِ وَمَآ أُنزِلَ إِلَيْنَا وَمَا أُنزِلَ إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَقَ وَيَعْقُوبَ وَالأسْبَاطِ وَمَا أُوتِيَ مُوسَى وَعِيسَى وَمَا أُوتِيَ النَّبِيُّونَ مِن رَّبِّهِمْ لاَ نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّنْهُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ بگوييد : ما به  خدا و آياتي  که  بر ما نازل  شده  و نيز آنچه  بر ابراهيم   واسماعيل  و اسحاق  و يعقوب  و سبطها نازل  آمده  و نيز آنچه  به  موسي  و عيسي   فرستاده  شده  و آنچه  بر پيامبران  ديگر از جانب  پروردگارشان  آمده  است  ،  ايمان  آورده ايم   ميان  هيچ  يک  از پيامبران  فرقي  نمي  نهيم  و همه  در  برابر خدا تسليم  هستيم 137      فَإِنْ آمَنُواْ بِمِثْلِ مَا آمَنتُم بِهِ فَقَدِ اهْتَدَواْ وَّإِن تَوَلَّوْاْ فَإِنَّمَا هُمْ فِي شِقَاقٍ فَسَيَكْفِيكَهُمُ اللّهُ وَهُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ اگر به  آنچه  شما ايمان  آورده ايد ، آنان  نيز ايمان  بياورند ، هدايت ، يافته  اند  اما اگر روي  برتافتند ، پس  با تو سر خلاف  دارند و در برابر آنهاخدا تو را کافي  است  که  او شنوا و داناست 138      صِبْغَةَ اللّهِ وَمَنْ أَحْسَنُ مِنَ اللّهِ صِبْغَةً وَنَحْنُ لَهُ عَابِدونَ اين  رنگ  خداست  و رنگ  چه  کسي  از رنگ  خدا بهتر است   ما پرستندگان   اوهستيم 139      قُلْ أَتُحَآجُّونَنَا فِي اللّهِ وَهُوَ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْ وَلَنَا أَعْمَالُنَا وَلَكُمْ أَعْمَالُكُمْ وَنَحْنُ لَهُ مُخْلِصُونَ بگو : آيا در باره  خدا با ما مجادله  مي  کنيد ? او پروردگار ما و شماست   اعمال  ما از آن  ما و اعمال  شما از آن  شماست  و ما او را به  پاکدلي  مي   پرستيم 140      أَمْ تَقُولُونَ إِنَّ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ وَإِسْحَـقَ وَيَعْقُوبَ وَالأسْبَاطَ كَانُواْ هُودًا أَوْ نَصَارَى قُلْ أَأَنتُمْ أَعْلَمُ أَمِ اللّهُ وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن كَتَمَ شَهَادَةً عِندَهُ مِنَ اللّهِ وَمَا اللّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ آيا مي  گوييد که  ابراهيم  و اسماعيل  و اسحاق  و يعقوب  و سبطها يهودي  يا، نصراني  بودند ، بگو : آيا شما آگاه  تريد يا خدا ? ستمکارتر از کسي  که   گواهي  خود را از خدا پنهان  مي  کند کيست  ? و خداوند از کارهايي  که  مي   کنيد غافل  نيست 141      تِلْكَ أُمَّةٌ قَدْ خَلَتْ لَهَا مَا كَسَبَتْ وَلَكُم مَّا كَسَبْتُمْ وَلاَ تُسْأَلُونَ عَمَّا كَانُواْ يَعْمَلُونَ آنان  امتهايي  بوده اند که  اکنون  در گذشته  اند  آنچه  آنها کردند از آن   آنهاست  و آنچه  شما مي  کنيد از آن  شماست  و شما را از اعمال  آنها نمي   پرسند 142    َيَقُولُ السُّفَهَاء مِنَ النَّاسِ مَا وَلاَّهُمْ عَن قِبْلَتِهِمُ الَّتِي كَانُواْ عَلَيْهَا قُل لِّلّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ يَهْدِي مَن يَشَاء إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ از مردم  ، آنان  که  کم  خردند ، خواهند گفت  : چه  چيز آنها را از قبله ، اي که  رو به  روي  آن  مي  ايستادند برگردانيد ? بگو : مشرق  و مغرب  از آن   خداست  و خدا هر کس  را که  بخواهد به  راه  راست  هدايت  مي  کند 143      وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَكُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِي كُنتَ عَلَيْهَا إِلاَّ لِنَعْلَمَ مَن يَتَّبِعُ الرَّسُولَ مِمَّن يَنقَلِبُ عَلَى عَقِبَيْهِ وَإِن كَانَتْ لَكَبِيرَةً إِلاَّ عَلَى الَّذِينَ هَدَى اللّهُ وَمَا كَانَ اللّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ إِنَّ اللّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُوفٌ رَّحِيمٌ آري  چنين  است  که  شما را بهترين  امتها گردانيديم  تا بر مردمان  گواه ، باشيد و پيامبر بر شما گواه  باشد  و آن  قبله  اي  را که  رو به  روي  آن  مي  ايستادي  دگرگون  نکرديم  ، جز بدان  سبب  که  بدانيم  چه  کسي  از پيامبر پيروي   مي  کند و چه  کسي  به  خلاف  او بر مي  خيزد  هر چند که  اين  امر جز بر  هدايت  يافتگان  دشوار مي  نمود  خدا ايمان  شما را تباه  نمي  کند ، او بر  مردمان  مهربان  و بخشاينده  است 144      قَدْ نَرَى تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّمَاء فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضَاهَا فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَحَيْثُ مَا كُنتُمْ فَوَلُّواْ وُجُوِهَكُمْ شَطْرَهُ وَإِنَّ الَّذِينَ أُوْتُواْ الْكِتَابَ لَيَعْلَمُونَ أَنَّهُ الْحَقُّ مِن رَّبِّهِمْ وَمَا اللّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا يَعْمَلُونَ نگريستنت  را به  اطراف  آسمان  مي  بينيم   تو را به  سوي  قبله  اي  که  مي ، پسندي  مي  گردانيم   پس  روي  به  جانب  مسجدالحرام  کن   و هر جا که  باشيد  روي بدان  جانب  کنيد  اهل  کتاب  مي  دانند که  اين  دگرگوني  به  حق  و از  جانب پروردگارشان  بوده  است   و خدا از آنچه  مي  کنيد غافل  نيست 145      وَلَئِنْ أَتَيْتَ الَّذِينَ أُوْتُواْ الْكِتَابَ بِكُلِّ آيَةٍ مَّا تَبِعُواْ قِبْلَتَكَ وَمَا أَنتَ بِتَابِعٍ قِبْلَتَهُمْ وَمَا بَعْضُهُم بِتَابِعٍ قِبْلَةَ بَعْضٍ وَلَئِنِ اتَّبَعْتَ أَهْوَاءهُم مِّن بَعْدِ مَا جَاءكَ مِنَ الْعِلْمِ إِنَّكَ إِذَاً لَّمِنَ الظَّالِمِينَ براي  اهل  کتاب  هر برهان  و نشانه  اي  که  بياوري  از قبله  تو پيروي   نخواهندکرد ، و تو نيز از قبله  آنها پيروي  نمي  کني  ، و آنها هم  خود پيرو  قبله  يکديگر نخواهند بود  هر گاه  پس  از آگاهي  ، پي  خواهشهاي  ايشان   بروي  ، ازستمکاران  خواهي  بود 146       الَّذِينَ آتَيْنَاهُمُ الْكِتَابَ يَعْرِفُونَهُ كَمَا يَعْرِفُونَ أَبْنَاءهُمْ وَإِنَّ فَرِيقاً مِّنْهُمْ لَيَكْتُمُونَ الْحَقَّ وَهُمْ يَعْلَمُونَ اهل  کتاب  همچنان  که  فرزندان  خود را مي  شناسند او را مي  شناسند ، ولي ، گروهي  از ايشان  در عين  آگاهي  حقيقت  را پنهان  مي  دارند 147      الْحَقُّ مِن رَّبِّكَ فَلاَ تَكُونَنَّ مِنَ الْمُمْتَرِينَ آنچه  از جانب  خدا بر تو نازل  شده  ، حق  همان  است  ، ترديد مکن 148      وَلِكُلٍّ وِجْهَةٌ هُوَ مُوَلِّيهَا فَاسْتَبِقُواْ الْخَيْرَاتِ أَيْنَ مَا تَكُونُواْ يَأْتِ بِكُمُ اللّهُ جَمِيعًا إِنَّ اللّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ هر کسي  را جانبي  است  که  بدان  روي  مي  آورد  پس  در نيکي  کردن  بر  يکديگرسبقت  گيريد  هر جا که  باشيد خدا شما را گرد مي  آورد ، که  او بر  هر کاري  تواناست 149      وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَإِنَّهُ لَلْحَقُّ مِن رَّبِّكَ وَمَا اللّهُ بِغَافِلٍ عَمَّا تَعْمَلُونَ از هر جاي  که  بيرون  شوي  روي  خود به  جانب  مسجدالحرام  کن   حق  همان   است که ، پروردگارت  بدان  امر فرموده   و خدا از کارهايتان  ناآگاه  نيست 150      وَمِنْ حَيْثُ خَرَجْتَ فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَحَيْثُ مَا كُنتُمْ فَوَلُّواْ وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ لِئَلاَّ يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَيْكُمْ حُجَّةٌ إِلاَّ الَّذِينَ ظَلَمُواْ مِنْهُمْ فَلاَ تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِي وَلأُتِمَّ نِعْمَتِي عَلَيْكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَهْتَدُونَ از هر جاي  که  بيرون  شوي  روي  خويش  به  جانب  مسجدالحرام  کن   و هر جا، که باشيد روي  بدان  سوي  کنيد تا هيچ  کس  را ، جز ستمکاران  ، با شما مجادله  اي نباشد  از ايشان  مترسيد ، از من  بترسيد تا نعمت  خويش  بر شما تمام   کنم ، باشد که  هدايت  شويد 151      كَمَا أَرْسَلْنَا فِيكُمْ رَسُولاً مِّنكُمْ يَتْلُو عَلَيْكُمْ آيَاتِنَا وَيُزَكِّيكُمْ وَيُعَلِّمُكُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُعَلِّمُكُم مَّا لَمْ تَكُونُواْ تَعْلَمُونَ همچنان  که  پيامبري  از خود شما را بر شما فرستاديم  تا آيات  ما را  برايتان  بخواند و شما را پاکيزه  گرداند و کتاب  و حکمت  آموزد و آنچه  را  که  نمي دانستيد به  شما ياد دهد 152      فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ وَاشْكُرُواْ لِي وَلاَ تَكْفُرُونِ پس  مرا ياد کنيد تا شما را ياد کنم   مرا سپاس  گوييد و ناسپاسي  من   مکنيد 153      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاَةِ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ اي  کساني  که  ايمان  آورده ايد ، از شکيبايي  و نماز مدد جوييد که  خدا با  شکيبايان  است 154       وَلاَ تَقُولُواْ لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبيلِ اللّهِ أَمْوَاتٌ بَلْ أَحْيَاء وَلَكِن لاَّ تَشْعُرُونَ آنان  را که  در راه  خدا کشته  مي  شوند ، مرده  مخوانيد  آنها زنده اند و، شما در نمي  يابيد 155      وَلَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَيْءٍ مِّنَ الْخَوفْ وَالْجُوعِ وَنَقْصٍ مِّنَ الأَمَوَالِ وَالأنفُسِ وَالثَّمَرَاتِ وَبَشِّرِ الصَّابِرِينَ البته  شما را به  اندکي  ترس  و گرسنگي  و بينوايي  و بيماري  و نقصان  در  محصول  مي  آزماييم   و شکيبايان  را بشارت  ده 156      الَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُم مُّصِيبَةٌ قَالُواْ إِنَّا لِلّهِ وَإِنَّـا إِلَيْهِ رَاجِعونَ کساني  که  چون  مصيبتي  به  آنها رسيد گفتند : ما از آن  خدا هستيم  و به  او  باز مي  گرديم 157      أُولَـئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِّن رَّبِّهِمْ وَرَحْمَةٌ وَأُولَـئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ صلوات  و رحمت  پروردگارشان  بر آنان  باد ، که  هدايت  يافتگانند 158      إِنَّ الصَّفَا وَالْمَرْوَةَ مِن شَعَآئِرِ اللّهِ فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِ أَن يَطَّوَّفَ بِهِمَا وَمَن تَطَوَّعَ خَيْرًا فَإِنَّ اللّهَ شَاكِرٌ عَلِيمٌ صفا، و مروه  از شعاير خداست   پس  کساني  که  حج  خانه  را به  جاي  مي   آورنديا عمره  مي  گزارند ، اگر بر آن  دو کوه  طواف  کنند مرتکب  گناهي   نشده  اند پس  هر که  کار نيکي  را به  رغبت  انجام  دهد بداند که  خدا شکر  پذيرنده  اي داناست 159      إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنزَلْنَا مِنَ الْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى مِن بَعْدِ مَا بَيَّنَّاهُ لِلنَّاسِ فِي الْكِتَابِ أُولَـئِكَ يَلعَنُهُمُ اللّهُ وَيَلْعَنُهُمُ اللَّاعِنُونَ کساني  را که  دلايل  روشن  و هدايت  کننده  ما را ، پس  از آنکه  در کتاب   براي ، مردم  بيانشان  کرده  ايم  ، کتمان  مي  کنند هم  خدا لعنت  مي  کند و هم   ديگرلعنت  کنندگان 160      إِلاَّ الَّذِينَ تَابُواْ وَأَصْلَحُواْ وَبَيَّنُواْ فَأُوْلَـئِكَ أَتُوبُ عَلَيْهِمْ وَأَنَا التَّوَّابُ الرَّحِيمُ مگر آنها که  توبه  کردند و به  صلاح  آمدند و آنچه  پنهان  داشته  بودند  آشکارساختند ، که  توبه  شان  را مي  پذيرم  و من  توبه  پذير و مهربانم 161      إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا وَمَاتُوا وَهُمْ كُفَّارٌ أُولَئِكَ عَلَيْهِمْ لَعْنَةُ اللّهِ وَالْمَلآئِكَةِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ بر آنان  که  کافر بودند و در کافري  مردند لعنت  خدا و فرشتگان  و همه  مردم باد 162      خَالِدِينَ فِيهَا لاَ يُخَفَّفُ عَنْهُمُ الْعَذَابُ وَلاَ هُمْ يُنظَرُونَ جاودانه  در آتشند و در عذابشان  تخفيف  داده  نشود و لحظه  اي  مهلتشان   ندهند 163      وَإِلَـهُكُمْ إِلَهٌ وَاحِدٌ لاَّ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ خداي  شما خدايي  است  يکتا  خدايي  جز او نيست  بخشاينده  و مهربان 164       إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ وَالْفُلْكِ الَّتِي تَجْرِي فِي الْبَحْرِ بِمَا يَنفَعُ النَّاسَ وَمَا أَنزَلَ اللّهُ مِنَ السَّمَاء مِن مَّاء فَأَحْيَا بِهِ الأرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا وَبَثَّ فِيهَا مِن كُلِّ دَآبَّةٍ وَتَصْرِيفِ الرِّيَاحِ وَالسَّحَابِ الْمُسَخِّرِ بَيْنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ لآيَاتٍ لِّقَوْمٍ يَعْقِلُونَ در آفرينش  آسمانها و زمين  ، و در آمد و شد شب  و روز ، و در کشتيهايي ، که  در دريا مي  روند و مايه  سود مردمند ، و در باراني  که  خدا از آسمان   فرومي  فرستد تا زمين  مرده  را بدان  زنده  سازد و جنبندگان  را در آن   پراکنده  کند ، و در حرکت  بادها ، و ابرهاي  مسخر ميان  زمين  و آسمان  ،  براي  خردمنداني  که  در مي  يابند عبرتهاست 165      وَمِنَ النَّاسِ مَن يَتَّخِذُ مِن دُونِ اللّهِ أَندَاداً يُحِبُّونَهُمْ كَحُبِّ اللّهِ وَالَّذِينَ آمَنُواْ أَشَدُّ حُبًّا لِّلّهِ وَلَوْ يَرَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ إِذْ يَرَوْنَ الْعَذَابَ أَنَّ الْقُوَّةَ لِلّهِ جَمِيعاً وَأَنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعَذَابِ بعضي  از مردم  خدا را همتاياني  اختيار مي  کنند و آنها را چنان  دوست  مي ، دارند که  خدا را  ولي  آنان  که  ايمان  آورده  اند خدا را بيشتر دوست  مي   دارند و آنگاه  که  اين  ستم  پيشگان  عذاب  را ببينند دريابند که  همه   قدرت  ازآن  خداست  هر آينه  خدا به  سختي  عقوبت  مي  کند 166      إِذْ تَبَرَّأَ الَّذِينَ اتُّبِعُواْ مِنَ الَّذِينَ اتَّبَعُواْ وَرَأَوُاْ الْعَذَابَ وَتَقَطَّعَتْ بِهِمُ الأَسْبَابُ آنگاه  که  پيشوايان  ، عذاب  را بنگرند و از فرمانبران  خويش  بيزاري   جويندو پيوند ميان  ايشان  گسسته  گردد 167      وَقَالَ الَّذِينَ اتَّبَعُواْ لَوْ أَنَّ لَنَا كَرَّةً فَنَتَبَرَّأَ مِنْهُمْ كَمَا تَبَرَّؤُواْ مِنَّا كَذَلِكَ يُرِيهِمُ اللّهُ أَعْمَالَهُمْ حَسَرَاتٍ عَلَيْهِمْ وَمَا هُم بِخَارِجِينَ مِنَ النَّارِ و آن  پيروان  گويند : کاش  بار ديگر باز مي  گشتيم  ، تا آنچنان  که  از ما، بيزاري  جسته  اند از آنها بيزاري  مي  جستيم   خداوند کردار هايشان  را  اينچنين  مايه  حسرتشان  سازد و آنان  از آتش  رهايي  نيابند 168      يَا أَيُّهَا النَّاسُ كُلُواْ مِمَّا فِي الأَرْضِ حَلاَلاً طَيِّباً وَلاَ تَتَّبِعُواْ خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ اي  مردم  ، از آن  چيزهاي  حلال  و پاکيزه  که  در زمين  است  بخوريد و پاي  به   جاي  پاي  شيطان  مگذاريد که  دشمن  آشکار شماست 169      إِنَّمَا يَأْمُرُكُمْ بِالسُّوءِ وَالْفَحْشَاء وَأَن تَقُولُواْ عَلَى اللّهِ مَا لاَ تَعْلَمُونَ او شما را به  بدي  و زشتي  فرمان  مي  دهد و مي  خواهد که  در باره  خدا  چيزهايي  بگوييد که  بدان  آگاه  نيستيد 170       وَإِذَا قِيلَ لَهُمُ اتَّبِعُوا مَا أَنزَلَ اللّهُ قَالُواْ بَلْ نَتَّبِعُ مَا أَلْفَيْنَا عَلَيْهِ آبَاءنَا أَوَلَوْ كَانَ آبَاؤُهُمْ لاَ يَعْقِلُونَ شَيْئاً وَلاَ يَهْتَدُونَ چون  به  ايشان  گفته  شود که  از آنچه  خدا نازل  کرده  است  پيروي  کنيد ،، گويند : نه  ، ما به  همان  راهي  مي  رويم  که  پدرانمان  مي  رفتند  حتي  اگر پدرانشان  بيخرد و گمراه  بوده  اند 171      وَمَثَلُ الَّذِينَ كَفَرُواْ كَمَثَلِ الَّذِي يَنْعِقُ بِمَا لاَ يَسْمَعُ إِلاَّ دُعَاء وَنِدَاء صُمٌّ بُكْمٌ عُمْيٌ فَهُمْ لاَ يَعْقِلُونَ مثل  کافران  ، مثل  حيواني  است  که  کسي  در گوش  او آواز کند ، و او جز  بانگي  و آوازي  نشنود  اينان  کرانند ، لالانند ، کورانند و هيچ  در نمي   يابند 172      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُلُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَاشْكُرُواْ لِلّهِ إِن كُنتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، از آن  چيزهاي  پاکيزه  اي  که  روزي  شما، کرده ايم  ، بخوريد و اگر خدا را مي  پرستيد ، سپاسش  را به  جاي  آوريد 173      إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنزِيرِ وَمَا أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ اللّهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلاَ عَادٍ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ جز اين  نيست  که  مردار را و خون  را و گوشت  خوک  را و آنچه  را که  به   هنگام  ذبح  نام  غير خدا بر آن  بخوانند ، بر شما حرام  کرد  اما کسي  که   ناچارشود هر گاه  که  از حد نگذراند و بي  ميلي  جويد ، گناهي  مرتکب  نشده   است  ،که  خدا آمرزنده  و بخشاينده  است 174      إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنزَلَ اللّهُ مِنَ الْكِتَابِ وَيَشْتَرُونَ بِهِ ثَمَنًا قَلِيلاً أُولَـئِكَ مَا يَأْكُلُونَ فِي بُطُونِهِمْ إِلاَّ النَّارَ وَلاَ يُكَلِّمُهُمُ اللّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلاَ يُزَكِّيهِمْ وَلَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ آنان  که  کتابي  را که  خدا نازل  کرده  است  پنهان  مي  دارند ، تا بهاي ، اندکي بستانند ، شکمهاي  خود را جز از آتش  انباشته  نمي  سازند  و خدا در  روز قيامت  با آنها سخن  نگويد و پاکشان  نسازد و بهره  آنها عذابي  دردآور  است 175      أُولَـئِكَ الَّذِينَ اشْتَرَوُاْ الضَّلاَلَةَ بِالْهُدَى وَالْعَذَابَ بِالْمَغْفِرَةِ فَمَآ أَصْبَرَهُمْ عَلَى النَّارِ اينان  گمراهي  را به  جاي  هدايت  برگزيدند و عذاب  را به  جاي  آمرزش   چه چيز بر آتش  شکيبايشان  ساخته  ? 176      ذَلِكَ بِأَنَّ اللّهَ نَزَّلَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ وَإِنَّ الَّذِينَ اخْتَلَفُواْ فِي الْكِتَابِ لَفِي شِقَاقٍ بَعِيدٍ زيرا که  خدا کتاب  را به  حق  نازل  کرد و کساني  که  در کتاب  خدا اختلاف   مي کنند ، در مخالفتي  دور از صوابند 177       لَّيْسَ الْبِرَّ أَن تُوَلُّواْ وُجُوهَكُمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلَـكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَالْمَلآئِكَةِ وَالْكِتَابِ وَالنَّبِيِّينَ وَآتَى الْمَالَ عَلَى حُبِّهِ ذَوِي الْقُرْبَى وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينَ وَابْنَ السَّبِيلِ وَالسَّآئِلِينَ وَفِي الرِّقَابِ وَأَقَامَ الصَّلاةَ وَآتَى الزَّكَاةَ وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُواْ وَالصَّابِرِينَ فِي الْبَأْسَاء والضَّرَّاء وَحِينَ الْبَأْسِ أُولَـئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا وَأُولَـئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ نيکي  آن  نيست  که  روي  خود به  جانب  مشرق  و مغرب  کنيد ، بلکه  نيکوکار  کسي ، است  که  به  خدا و روز بازپسين  و فرشتگان  و کتاب  خدا و پيامبران   ايمان آورد  و مال  خود را ، با آنکه  دوستش  دارد ، به  خويشاوندان  و  يتيمان  و درماندگان  و مسافران  و گدايان  و در بند ماندگان  ببخشد  و نماز  بگزارد و زکات  بدهد  و نيز کساني  هستند که  چون  عهدي  مي  بندند بدان  وفا  مي  کنند و آنان  که  در بينوايي  و بيماري  و به  هنگام  جنگ  صبر مي  کنند ،  اينان  راستگويان  و پرهيزگارانند 178      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِي الْقَتْلَى الْحُرُّ بِالْحُرِّ وَالْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَالأُنثَى بِالأُنثَى فَمَنْ عُفِيَ لَهُ مِنْ أَخِيهِ شَيْءٌ فَاتِّبَاعٌ بِالْمَعْرُوفِ وَأَدَاء إِلَيْهِ بِإِحْسَانٍ ذَلِكَ تَخْفِيفٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَرَحْمَةٌ فَمَنِ اعْتَدَى بَعْدَ ذَلِكَ فَلَهُ عَذَابٌ أَلِيمٌ اي  کساني  که  ايمان  آورده ايد ، در باره  کشتگان  بر شما قصاص  مقرر شد :، آزاد در برابر آزاد و بنده  در برابر بنده  و زن  در برابر زن   پس  هر کس   که از جانب  برادر خود عفو گردد بايد که  با خشنودي  از پي  اداي  خونبها رود  وآن  را به  وجهي  نيکو بدو پردازد  اين  حکم  ، تخفيف  و رحمتي  است  از  جانب  پروردگارتان  و هر که  از آن  سر باز زند ، بهره  او عذابي  است   دردآور 179      وَلَكُمْ فِي الْقِصَاصِ حَيَاةٌ يَاْ أُولِيْ الأَلْبَابِ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ اي  خردمندان  ، شما را در قصاص  کردن  زندگي  است   باشد که  پروا کنيد 180      كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذَا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِن تَرَكَ خَيْرًا الْوَصِيَّةُ لِلْوَالِدَيْنِ وَالأقْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ هر گاه  يکي  از شما را مرگ  فرا رسد و مالي  بر جاي  گذارد ، مقرر شد که   درباره  پدر و مادر و خويشاوندان  ، از روي  انصاف  وصيت  کند  و اين   شايسته پرهيزگاران  است 181      فَمَن بَدَّلَهُ بَعْدَمَا سَمِعَهُ فَإِنَّمَا إِثْمُهُ عَلَى الَّذِينَ يُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ پس  هر کس  که  آن  وصيت  را بشنود و آنگاه  دگرگونش  سازد ، گناهش  بر  آن کسي  است  که  آن  را دگرگون  ساخته  است   خدا شنوا و داناست 182        فَمَنْ خَافَ مِن مُّوصٍ جَنَفًا أَوْ إِثْمًا فَأَصْلَحَ بَيْنَهُمْ فَلاَ إِثْمَ عَلَيْهِ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ هر گاه  بيم  آن  رود که  وصيت  کننده  اي  در وصيت  خويش  دستخوش  ستم  يا  گناهي ، شده  باشد ، اگر کسي  به  اصلاح  ميان  آنان  پردازد ، مرتکب  گناهي  نشده   است  ، که  خدا آمرزنده  و مهربان  است 183      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، روزه  داشتن  بر شما مقرر شد ، همچنان  که   بر کساني  که  پيش  از شما بوده  اند مقرر شده  بود ، تا پرهيزگار شويد 184      أَيَّامًا مَّعْدُودَاتٍ فَمَن كَانَ مِنكُم مَّرِيضًا أَوْ عَلَى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَيَّامٍ أُخَرَ وَعَلَى الَّذِينَ يُطِيقُونَهُ فِدْيَةٌ طَعَامُ مِسْكِينٍ فَمَن تَطَوَّعَ خَيْرًا فَهُوَ خَيْرٌ لَّهُ وَأَن تَصُومُواْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ روزهايي  معدود  هر کس  که  از شما بيمار يا در سفر باشد ، به  همان ، تعداداز روزهاي  ديگر روزه  بدارد  و آنان  که  توانايي  آن  ندارند ، هر روز  را به  اطعام  مسکيني  باز خرند  و هر که  به  رغبت  در آن  بيفزايد ، برايش   بهتراست  و اگر مي  خواهيد بدانيد ، بهتر آن  است  که  خود روزه  بداريد 185      شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِيَ أُنزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ هُدًى لِّلنَّاسِ وَبَيِّنَاتٍ مِّنَ الْهُدَى وَالْفُرْقَانِ فَمَن شَهِدَ مِنكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ وَمَن كَانَ مَرِيضًا أَوْ عَلَى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِّنْ أَيَّامٍ أُخَرَ يُرِيدُ اللّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَلاَ يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ وَلِتُكْمِلُواْ الْعِدَّةَ وَلِتُكَبِّرُواْ اللّهَ عَلَى مَا هَدَاكُمْ وَلَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ         ماه  رمضان  ، که  در آن  براي  راهنمايي  مردم  و بيان  راه  روشن  هدايت  و، جداساختن  حق  از باطل  ، قرآن  نازل  شده  است   پس  هر کس  که  اين  ماه  را  دريابد ، بايد که  در آن  روزه  بدارد  و هر کس  که  بيمار يا در سفر باشد  ، به  همان  تعداد از روزهاي  ديگر  خدا براي  شما خواستار آسايش  است  نه   سختي  وبايد که  آن  شمار را کامل  سازيد  و خدا را بدان  سبب  که   راهنماييتان  کرده است  به  بزرگي  ياد کنيد و سپاس  گوييد 186      وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِي عَنِّي فَإِنِّي قَرِيبٌ أُجِيبُ دَعْوَةَ الدَّاعِ إِذَا دَعَانِ فَلْيَسْتَجِيبُواْ لِي وَلْيُؤْمِنُواْ بِي لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ چون  بندگان  من  در باره  من  از تو بپرسند ، بگو که  من  نزديکم  و به  نداي   کسي  که  مرا بخواند پاسخ  مي  دهم   پس  به  نداي  من  پاسخ  دهند و به  من   ايمان  آورند تا راه  راست  يابند 187       أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيَامِ الرَّفَثُ إِلَى نِسَآئِكُمْ هُنَّ لِبَاسٌ لَّكُمْ وَأَنتُمْ لِبَاسٌ لَّهُنَّ عَلِمَ اللّهُ أَنَّكُمْ كُنتُمْ تَخْتانُونَ أَنفُسَكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ وَعَفَا عَنكُمْ فَالآنَ بَاشِرُوهُنَّ وَابْتَغُواْ مَا كَتَبَ اللّهُ لَكُمْ وَكُلُواْ وَاشْرَبُواْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَكُمُ الْخَيْطُ الأَبْيَضُ مِنَ الْخَيْطِ الأَسْوَدِ مِنَ الْفَجْرِ ثُمَّ أَتِمُّواْ الصِّيَامَ إِلَى الَّليْلِ وَلاَ تُبَاشِرُوهُنَّ وَأَنتُمْ عَاكِفُونَ فِي الْمَسَاجِدِ تِلْكَ حُدُودُ اللّهِ فَلاَ تَقْرَبُوهَا كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ آيَاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ         همبستري  با زنانتان  در شب  ماه  روزه  بر شما حلال  شد  آنها پوشش  شمايندو، شما پوشش  آنهاييد  خدا مي  دانست  که  شما به  خويشتن  خيانت  مي  ورزيد  ،پس  توبه  شما را بپذيرفت  و شما را عفو کرد  اکنون  با آنها همبستر  شويدو آنچه  را که  خدا بر شما مقرر گردانيده  است  انجام  دهيد ، و بخوريد  و بياشاميد تا رشته  روشن  صبحدم  در تاريکي  شب  آشکار شود  و روزه  را به   شب  برسانيد  و چون  در مسجد اعتکاف  کنيد ، با زنان  همبستر مشويد  اينها حدود فرمان  خداست  ، پيشتر مياييد خدا آيات  خود را اينچنين   بيان  مي  کند ،باشد که  به  پرهيزگاري  برسند 188      وَلاَ تَأْكُلُواْ أَمْوَالَكُم بَيْنَكُم بِالْبَاطِلِ وَتُدْلُواْ بِهَا إِلَى الْحُكَّامِ لِتَأْكُلُواْ فَرِيقًا مِّنْ أَمْوَالِ النَّاسِ بِالإِثْمِ وَأَنتُمْ تَعْلَمُونَ اموال  يکديگر را به  ناشايست  مخوريد و آن  را به  رشوت  به  حاکمان  مدهيد  تا بدان  سبب  اموال  گروهي  ديگر را به  ناحق  بخوريد  و شما خود مي  دانيد 189      يَسْأَلُونَكَ عَنِ الأهِلَّةِ قُلْ هِيَ مَوَاقِيتُ لِلنَّاسِ وَالْحَجِّ وَلَيْسَ الْبِرُّ بِأَنْ تَأْتُوْاْ الْبُيُوتَ مِن ظُهُورِهَا وَلَـكِنَّ الْبِرَّ مَنِ اتَّقَى وَأْتُواْ الْبُيُوتَ مِنْ أَبْوَابِهَا وَاتَّقُواْ اللّهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ از تو در باره  هلالهاي  ماه  مي  پرسند ، بگو : براي  آن  است  که  مردم  وقت ، کارهاي  خويش  و زمان  حج  را بشناسند  و پسنديده  نيست  که  از پشت  خانه   هابه  آنها داخل  شويد ، پسنديده  آن  است  که  پروا کنيد و از درها به  خانه   هادرآييد و از خدا بترسيد تا رستگار شويد 190      وَقَاتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَكُمْ وَلاَ تَعْتَدُواْ إِنَّ اللّهَ لاَ يُحِبِّ الْمُعْتَدِينَ با کساني  که  با شما جنگ  مي  کنند ، در راه  خدا بجنگيد و تعدي  مکنيد  زيرا خدا تعدي  کنندگان  را دوست  ندارد 191       وَاقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَأَخْرِجُوهُم مِّنْ حَيْثُ أَخْرَجُوكُمْ وَالْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنَ الْقَتْلِ وَلاَ تُقَاتِلُوهُمْ عِندَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ حَتَّى يُقَاتِلُوكُمْ فِيهِ فَإِن قَاتَلُوكُمْ فَاقْتُلُوهُمْ كَذَلِكَ جَزَاء الْكَافِرِينَ هر جا که  آنها را بيابيد بکشيد و از آنجا که  شما را رانده اند ،، برانيدشان  ، که  فتنه  از قتل  بدتر است   و در مسجدالحرام  با آنها مجنگيد  ، مگر آنکه  با شما بجنگند  و چون  با شما جنگيدند بکشيدشان  ، که  اين   است  پاداش کافران 192      فَإِنِ انتَهَوْاْ فَإِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ و اگر باز ايستادند ، خدا آمرزنده  و مهربان  است 193      وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى لاَ تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ لِلّهِ فَإِنِ انتَهَواْ فَلاَ عُدْوَانَ إِلاَّ عَلَى الظَّالِمِينَ با آنها بجنگيد تا ديگر فتنه  اي  نباشد و دين  تنها دين  خدا شود  ولي   اگراز آيين  خويش  دست  برداشتند ، تجاوز جز بر ستمکاران  روا نيست 194      الشَّهْرُ الْحَرَامُ بِالشَّهْرِ الْحَرَامِ وَالْحُرُمَاتُ قِصَاصٌ فَمَنِ اعْتَدَى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُواْ عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدَى عَلَيْكُمْ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ مَعَ الْمُتَّقِينَ اين  ماه  حرام  در مقابل  آن  ماه  حرام  و شکستن  ماههاي  حرام  را قصاص  است ، پس  هر کس  بر شما تعدي  کند ، به  همان  اندازه  تعدي  اش  بر او تعدي   کنيدو از خدا بترسيد و بدانيد که  او با پرهيزگاران  است 195      وَأَنفِقُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَلاَ تُلْقُواْ بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ وَأَحْسِنُوَاْ إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ در راه  خدا انفاق  کنيد و خويشتن  را به  دست  خويش  به  هلاکت  ميندازيد و  نيکي  کنيد که  خدا نيکوکاران  را دوست  دارد 196      وَأَتِمُّواْ الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ لِلّهِ فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ وَلاَ تَحْلِقُواْ رُؤُوسَكُمْ حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ فَمَن كَانَ مِنكُم مَّرِيضاً أَوْ بِهِ أَذًى مِّن رَّأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِّن صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ فَإِذَا أَمِنتُمْ فَمَن تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ فَمَن لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلاثَةِ أَيَّامٍ فِي الْحَجِّ وَسَبْعَةٍ إِذَا رَجَعْتُمْ تِلْكَ عَشَرَةٌ كَامِلَةٌ ذَلِكَ لِمَن لَّمْ يَكُنْ أَهْلُهُ حَاضِرِي الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ         حج  و عمره  را براي  خدا کامل  به  جاي  آريد  و اگر شما را از حج ، بازداشتند، آن  قدر که  ميسر است  قرباني  کنيد و سر متراشيد تا قرباني  شما  به  قربانگاهش  برسد  اگر يکي  از شما بيمار يا در سرش  آزاري  بود به   عنوان  فديه  روزه  بدارد يا صدقه  دهد يا قرباني  کند  و چون  ايمن  شويد ،  هر که  از عمره تمتع  به  حج  باز آيد ، آن  قدر که  او را ميسر است  قرباني   کند  و هر که  راقرباني  ميسر نشد سه  روز در حج  روزه  بدارد و هفت  روز  چون  از حج  بازگردد، تا ده  روز کامل  شود  و اين  حکم  براي  کسي  است  که  از  مردم  مکه  نباشد از خدا بترسيد و بدانيد که  خدا به  سختي  عقوبت  مي  کند 197       الْحَجُّ أَشْهُرٌ مَّعْلُومَاتٌ فَمَن فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ فَلاَ رَفَثَ وَلاَ فُسُوقَ وَلاَ جِدَالَ فِي الْحَجِّ وَمَا تَفْعَلُواْ مِنْ خَيْرٍ يَعْلَمْهُ اللّهُ وَتَزَوَّدُواْ فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوَى وَاتَّقُونِ يَا أُوْلِي الأَلْبَابِ حج  در ماههاي  معيني  است   هر که  در آن  ماهها اين  فريضه  را ادا کند، بايدکه  در اثناي  آن  جماع  نکند و فسقي  از او سر نزند و جنگ  نکند  هر  کار نيکي  که  انجام  مي  دهيد خدا از آن  آگاه  است   و توشه  برداريد ، که   بهترين  توشه  ها پرهيزگاري  است   اي  خردمندان  ، از من  بترسيد 198      لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَن تَبْتَغُواْ فَضْلاً مِّن رَّبِّكُمْ فَإِذَا أَفَضْتُم مِّنْ عَرَفَاتٍ فَاذْكُرُواْ اللّهَ عِندَ الْمَشْعَرِ الْحَرَامِ وَاذْكُرُوهُ كَمَا هَدَاكُمْ وَإِن كُنتُم مِّن قَبْلِهِ لَمِنَ الضَّآلِّينَ اگر به  هنگام  حج  طالب  روزي  خدا باشيد ، مرتکب  گناهي  نشده  ايد ، و، چون از عرفات  بازگشتيد خدا را در مشعرالحرام  ياد کنيد ، از آن  رو که  شما راهدايت  کرده  ، در حالي  که  پيش  از آن  گمراه  بوده  ايد 199      ثُمَّ أَفِيضُواْ مِنْ حَيْثُ أَفَاضَ النَّاسُ وَاسْتَغْفِرُواْ اللّهَ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ سپس  از آنجا که  ديگر مردم  باز مي  گردند ، شما نيز بازگرديد و از خدا  آمرزش  بخواهيد که  آمرزنده  و مهربان  است 200      فَإِذَا قَضَيْتُم مَّنَاسِكَكُمْ فَاذْكُرُواْ اللّهَ كَذِكْرِكُمْ آبَاءكُمْ أَوْ أَشَدَّ ذِكْرًا فَمِنَ النَّاسِ مَن يَقُولُ رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا وَمَا لَهُ فِي الآخِرَةِ مِنْ خَلاَقٍ چون  مناسکتان  را به  جاي  آوريد ، همچنان  که  پدران  خويش  را ياد مي ، کرديدحتي  بيشتر از آن  خداي  را ياد کنيد  برخي  از مردم  مي  گويند : اي  پروردگارما ، ما را در دنيا چيزي  بخش   اينان  را در آخرت  نصيبي  نيست 201      وِمِنْهُم مَّن يَقُولُ رَبَّنَا آتِنَا فِي الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الآخِرَةِ حَسَنَةً وَقِنَا عَذَابَ النَّارِ و برخي  از مردم  مي  گويند : اي  پروردگار ما ، ما را ، هم  در دنيا خيري   بخش  و هم  در آخرت  ، و ما را از عذاب  آتش  نگه  دار 202      أُولَـئِكَ لَهُمْ نَصِيبٌ مِّمَّا كَسَبُواْ وَاللّهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ اينان  از آنچه  خواسته  اند ، بهره  مند مي  شوند و خدا به  سرعت  به  حساب   هر کس  مي  رسد 203       وَاذْكُرُواْ اللّهَ فِي أَيَّامٍ مَّعْدُودَاتٍ فَمَن تَعَجَّلَ فِي يَوْمَيْنِ فَلاَ إِثْمَ عَلَيْهِ وَمَن تَأَخَّرَ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ لِمَنِ اتَّقَى وَاتَّقُواْ اللّهَ وَاعْلَمُوا أَنَّكُمْ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ خداوند را در روزهايي  چند ياد کنيد ، و هر کس  که  دو روز پيش  افتد، مرتکب  گناهي  نشده  است   هر پرهيزگاري  هم  که  تاخير کند گناهي  نکرده   است   از خدا بترسيد و بدانيد که  همگان  به  پيشگاه  وي  گرد مي  آييد 204     وَمِنَ النَّاسِ مَن يُعْجِبُكَ قَوْلُهُ فِي الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَيُشْهِدُ اللّهَ عَلَى مَا فِي قَلْبِهِ وَهُوَ أَلَدُّ الْخِصَامِ در اين  دنيا کسي  است  از مردم  که  خدا را به  درستي  اعتقاد خويش  گواه   مي گيرد و تو را سخنش  در باره  زندگي  اين  دنيا به  شگفت  مي  دارد ، در  حالي  که  کينه  توزترين  دشمنان  است 205      وَإِذَا تَوَلَّى سَعَى فِي الأَرْضِ لِيُفْسِدَ فِيِهَا وَيُهْلِكَ الْحَرْثَ وَالنَّسْلَ وَاللّهُ لاَ يُحِبُّ الفَسَادَ چون  از نزد تو بازگردد ، در زمين  فساد کند و کشتزارها و دامها را، نابودسازد ، و خدا فساد را دوست  ندارد 206      وَإِذَا قِيلَ لَهُ اتَّقِ اللّهَ أَخَذَتْهُ الْعِزَّةُ بِالإِثْمِ فَحَسْبُهُ جَهَنَّمُ وَلَبِئْسَ الْمِهَادُ و چون  به  او گوييد که  از خداي  بترس  ، در گناهکاري  دستخوش  خودخواهي   شود جهنم  ، آن  آرامگاه  بد ، او را بس  باشد 207      وَمِنَ النَّاسِ مَن يَشْرِي نَفْسَهُ ابْتِغَاء مَرْضَاتِ اللّهِ وَاللّهُ رَؤُوفٌ بِالْعِبَادِ بعضي  ديگر از مردم  براي  جستن  خشنودي  خدا جان  خويش  را فدا مي  کنند خدابر اين  بندگان  مهربان  است 208      يَاأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ ادْخُلُواْ فِي السِّلْمِ كَآفَّةً وَلاَ تَتَّبِعُواْ خُطُوَاتِ الشَّيْطَانِ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُّبِينٌ اي  کساني  که  ايمان  آورده ايد ، همگان  به  اطاعت  درآييد و پاي  به  جاي ، پاي شيطان  مگذاريد که  او دشمن  آشکار شماست 209      فَإِن زَلَلْتُمْ مِّن بَعْدِ مَا جَاءتْكُمُ الْبَيِّنَاتُ فَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ هر گاه  پس  از آنکه  اين  آيات  روشن  خدا به  شما رسيد ، در ايمان  خويش   لغزشي  يافتيد ، بدانيد که  خدا پيروزمند و حکيم  است 210      هَلْ يَنظُرُونَ إِلاَّ أَن يَأْتِيَهُمُ اللّهُ فِي ظُلَلٍ مِّنَ الْغَمَامِ وَالْمَلآئِكَةُ وَقُضِيَ الأَمْرُ وَإِلَى اللّهِ تُرْجَعُ الامُورُ آيا اينان  منتظر آن  هستند که  خدا با فرشتگان  در زير سايباني  از ابر  نزدشان  بيايد و کار يکسره  شود ? حال  آنکه  خدا مرجع  همه  کارهاست 211       سَلْ بَنِي إِسْرَائِيلَ كَمْ آتَيْنَاهُم مِّنْ آيَةٍ بَيِّنَةٍ وَمَن يُبَدِّلْ نِعْمَةَ اللّهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءتْهُ فَإِنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ از بني  اسرائيل  بپرس  که  ايشان  را چه  آيات  روشني  داديم   هر کس  که   نعمتي ، را که  خدا به  او عنايت  کرده است  دگرگون  سازد ، بداند که  عقوبت   او سخت  است 212      زُيِّنَ لِلَّذِينَ كَفَرُواْ الْحَيَاةُ الدُّنْيَا وَيَسْخَرُونَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُواْ وَالَّذِينَ اتَّقَواْ فَوْقَهُمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَاللّهُ يَرْزُقُ مَن يَشَاء بِغَيْرِ حِسَابٍ براي  کافران  زندگي  اينجهاني  آراسته  شده  است  و مؤمنان  را به  ريشخند مي  گيرند  آنان  که  از خدا مي  ترسند در روز قيامت  برفراز کافران  هستند ، و  خدا هر کس  را که  بخواهد بي  حساب  روزي  مي  دهد 213      كَانَ النَّاسُ أُمَّةً وَاحِدَةً فَبَعَثَ اللّهُ النَّبِيِّينَ مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ وَأَنزَلَ مَعَهُمُ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِيَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ فِيمَا اخْتَلَفُواْ فِيهِ وَمَا اخْتَلَفَ فِيهِ إِلاَّ الَّذِينَ أُوتُوهُ مِن بَعْدِ مَا جَاءتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ بَغْيًا بَيْنَهُمْ فَهَدَى اللّهُ الَّذِينَ آمَنُواْ لِمَا اخْتَلَفُواْ فِيهِ مِنَ الْحَقِّ بِإِذْنِهِ وَاللّهُ يَهْدِي مَن يَشَاء إِلَى صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ مردم  يک  امت  بودند ، پس  خدا پيامبران  بشارت  دهنده  و ترساننده  را، بفرستاد، و بر آنها کتاب  بر حق  نازل  کرد تا آن  کتاب  در آنچه  مردم   اختلاف  دارند ميانشان  حکم  کند ، ولي  جز کساني  که  کتاب  بر آنها نازل  شده   و حجتهاآشکار گشته  بود از روي  حسدي  که  نسبت  به  هم  مي  ورزيدند در آن   اختلاف  نکردند  و خدا مؤمنان  را به  اراده  خود در آن  حقيقتي  که  اختلاف   مي  کردند راه نمود ، که  خدا هر کس  را که  بخواهد به  راه  راست  هدايت  مي   کند 214      أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تَدْخُلُواْ الْجَنَّةَ وَلَمَّا يَأْتِكُم مَّثَلُ الَّذِينَ خَلَوْاْ مِن قَبْلِكُم مَّسَّتْهُمُ الْبَأْسَاء وَالضَّرَّاء وَزُلْزِلُواْ حَتَّى يَقُولَ الرَّسُولُ وَالَّذِينَ آمَنُواْ مَعَهُ مَتَى نَصْرُ اللّهِ أَلا إِنَّ نَصْرَ اللّهِ قَرِيبٌ مي  پنداريد که  به  بهشت  خواهيد رفت  ? آيا هنوز سرگذشت  کساني  را که   پيش ، از شما بوده اند نشنيده  ايد ? به  ايشان  سختي  و رنج  رسيد و متزلزل   شدند ،تا آنجا که  پيامبر و مؤمناني  که  با او بودند ، گفتند : پس  ياري   خدا کي خواهد رسيد ? بدان  که  ياري  خدا نزديک  است 215      يَسْأَلُونَكَ مَاذَا يُنفِقُونَ قُلْ مَا أَنفَقْتُم مِّنْ خَيْرٍ فَلِلْوَالِدَيْنِ وَالأَقْرَبِينَ وَالْيَتَامَى وَالْمَسَاكِينِ وَابْنِ السَّبِيلِ وَمَا تَفْعَلُواْ مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللّهَ بِهِ عَلِيمٌ از تو مي  پرسند که  چه  انفاق  کنند ? بگو آنچه  از مال  خود انفاق  مي  کنيد  ،براي  پدر و مادر و خويشاوندان  و يتيمان  و مسکينان  و رهگذران  باشد ، و  هرکار نيکي  که  کنيد خدا به  آن  آگاه  است 216       كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ وَهُوَ كُرْهٌ لَّكُمْ وَعَسَى أَن تَكْرَهُواْ شَيْئًا وَهُوَ خَيْرٌ لَّكُمْ وَعَسَى أَن تُحِبُّواْ شَيْئًا وَهُوَ شَرٌّ لَّكُمْ وَاللّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ جنگ  بر شما مقرر شد ، در حالي  که  آن  را ناخوش  داريد  شايد چيزي  را، ناخوش  بداريد و در آن  خير شما باشد و شايد چيزي  را دوست  داشته  باشيد و برايتان  ناپسند افتد  خدا مي  داند و شما نمي  دانيد 217      يَسْأَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرَامِ قِتَالٍ فِيهِ قُلْ قِتَالٌ فِيهِ كَبِيرٌ وَصَدٌّ عَن سَبِيلِ اللّهِ وَكُفْرٌ بِهِ وَالْمَسْجِدِ الْحَرَامِ وَإِخْرَاجُ أَهْلِهِ مِنْهُ أَكْبَرُ عِندَ اللّهِ وَالْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ وَلاَ يَزَالُونَ يُقَاتِلُونَكُمْ حَتَّىَ يَرُدُّوكُمْ عَن دِينِكُمْ إِنِ اسْتَطَاعُواْ وَمَن يَرْتَدِدْ مِنكُمْ عَن دِينِهِ فَيَمُتْ وَهُوَ كَافِرٌ فَأُوْلَـئِكَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَأُوْلَـئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ تو را از جنگ  کردن  در ماه  حرام  مي  پرسند  بگو : جنگ  کردن  در آن  ماه ، گناهي  بزرگ  است   اما بازداشتن  مردم  از راه  حق  و کافر شدن  به  او و  مسجدالحرام  و بيرون  راندن  مردمش  از آنجا در نزد خداوند گناهي  بزرگ  تر  است  ،و شرک  از قتل  بزرگ  تر است   آنها با شما مي  جنگند تا اگر  بتوانند شمارا از دينتان  بازگردانند  از ميان  شما آنها که  از دين  خود  بازگردند و کافر بميرند ، اعمالشان  در دنيا و آخرت  تباه  شده  و جاودانه   در جهنم  باشند 218      إِنَّ الَّذِينَ آمَنُواْ وَالَّذِينَ هَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ أُوْلَـئِكَ يَرْجُونَ رَحْمَتَ اللّهِ وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِيمٌ کساني  که  ايمان  آورده اند و آنان  که  مهاجرت  کرده اند و در راه  خدا جهاد، نموده اند ، به  رحمت  خدا اميد مي  دارند و خدا آمرزنده  و مهربان  است 219      يَسْأَلُونَكَ عَنِ الْخَمْرِ وَالْمَيْسِرِ قُلْ فِيهِمَا إِثْمٌ كَبِيرٌ وَمَنَافِعُ لِلنَّاسِ وَإِثْمُهُمَآ أَكْبَرُ مِن نَّفْعِهِمَا وَيَسْأَلُونَكَ مَاذَا يُنفِقُونَ قُلِ الْعَفْوَ كَذَلِكَ يُبيِّنُ اللّهُ لَكُمُ الآيَاتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُونَ تو را از شراب  و قمار مي  پرسند  بگو : در آن  دو گناهي  بزرگ  و  سودهايي است  براي  مردم   و گناهشان  از سودشان  بيشتر است   و از تو مي   پرسند ،چه  چيز انفاق  کنند ? بگو : آنچه  افزون  آيد  خدا آيات  را  اينچنين  براي  شما بيان  مي  کند ، باشد که  در کار دنيا و آخرت  بينديشيد 220       فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الْيَتَامَى قُلْ إِصْلاَحٌ لَّهُمْ خَيْرٌ وَإِنْ تُخَالِطُوهُمْ فَإِخْوَانُكُمْ وَاللّهُ يَعْلَمُ الْمُفْسِدَ مِنَ الْمُصْلِحِ وَلَوْ شَاء اللّهُ لأعْنَتَكُمْ إِنَّ اللّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ تو را از يتيمان  مي  پرسند  بگو : اصلاح  حالشان  بهتر است   و اگر با  آنها، آميزش  مي  کنيد چون  برادران  شما باشند  خداوند تبهکار را از  نيکوکار باز مي  شناسد و اگر خواهد بر شما سخت  مي  گيرد ، که  پيروزمند و  حکيم  است 221      وَلاَ تَنكِحُواْ الْمُشْرِكَاتِ حَتَّى يُؤْمِنَّ وَلأَمَةٌ مُّؤْمِنَةٌ خَيْرٌ مِّن مُّشْرِكَةٍ وَلَوْ أَعْجَبَتْكُمْ وَلاَ تُنكِحُواْ الْمُشِرِكِينَ حَتَّى يُؤْمِنُواْ وَلَعَبْدٌ مُّؤْمِنٌ خَيْرٌ مِّن مُّشْرِكٍ وَلَوْ أَعْجَبَكُمْ أُوْلَـئِكَ يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ وَاللّهُ يَدْعُوَ إِلَى الْجَنَّةِ وَالْمَغْفِرَةِ بِإِذْنِهِ وَيُبَيِّنُ آيَاتِهِ لِلنَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ زنان  مشرکه  را تا ايمان  نياورده اند به  زني  مگيريد و کنيز مؤمنه  بهتر، ازآزاد زن  مشرکه  است  ، هر چند شما را از او خوش  آيد  و به  مردان   مشرک  تا ايمان  نياورداند زن  مؤمنه  مدهيد  و بنده  مؤمن  بهتر از مشرک   است  ، هرچند شما را از او خوش  آيد  اينان  به  سوي  آتش  دعوت  مي  کنند  و خدا به جانب  بهشت  و آمرزش  و آيات  خود را آشکار بيان  مي  کند ،  باشد که  بينديشيد 222      وَيَسْأَلُونَكَ عَنِ الْمَحِيضِ قُلْ هُوَ أَذًى فَاعْتَزِلُواْ النِّسَاء فِي الْمَحِيضِ وَلاَ تَقْرَبُوهُنَّ حَتَّىَ يَطْهُرْنَ فَإِذَا تَطَهَّرْنَ فَأْتُوهُنَّ مِنْ حَيْثُ أَمَرَكُمُ اللّهُ إِنَّ اللّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَيُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ تو را از حيض  زنان  مي  پرسند  بگو : حيض  رنجي  است   پس  در ايام   حيض از، زنان  دوري  گزينيد و به  آنها نزديک  مشويد تا پاک  گردند  و چون   پاک شدند از آنجا که  خدا فرمان  داده  است  با ايشان  نزديکي  کنيد  هر  آينه  خدا توبه  کنندگان  و پاکيزگان  را دوست  دارد 223      نِسَآؤُكُمْ حَرْثٌ لَّكُمْ فَأْتُواْ حَرْثَكُمْ أَنَّى شِئْتُمْ وَقَدِّمُواْ لأَنفُسِكُمْ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَاعْلَمُواْ أَنَّكُم مُّلاَقُوهُ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ زنانتان  کشتزار شما هستند  هر جا که  خواهيد به  کشتزار خود در آييد  وکاري  کنيد که  مستوجب  کرامت  شويد و از خدا بترسيد و بدانيد که  به  نزد  اوخواهيد شد  و مؤمنان  را بشارت  ده 224      وَلاَ تَجْعَلُواْ اللّهَ عُرْضَةً لِّأَيْمَانِكُمْ أَن تَبَرُّواْ وَتَتَّقُواْ وَتُصْلِحُواْ بَيْنَ النَّاسِ وَاللّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ خدا را وسيله  سوگندهاي  خويش  قرار مدهيد تا از نيکوکاري  و تقوي  و اصلاح   در ميان  مردم  باز ايستيد ، که  خدا شنوا و داناست 225       لاَّ يُؤَاخِذُكُمُ اللّهُ بِاللَّغْوِ فِيَ أَيْمَانِكُمْ وَلَكِن يُؤَاخِذُكُم بِمَا كَسَبَتْ قُلُوبُكُمْ وَاللّهُ غَفُورٌ حَلِيمٌ خدا شما را به  سبب  سوگندهاي  لغوتان  بازخواست  نمي  کند ، بلکه  به  خاطر، نيتي  که  در دل  نهان  مي  داريد بازخواست  مي  کند  خدا آمرزنده  و بردبار  است 226      لِّلَّذِينَ يُؤْلُونَ مِن نِّسَآئِهِمْ تَرَبُّصُ أَرْبَعَةِ أَشْهُرٍ فَإِنْ فَآؤُوا فَإِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ براي  کساني  که  سوگند مي  خورند که  با زنان  خويش  نياميزند چهار ماه  مهلت است   پس  اگر باز آيند ، خدا آمرزنده  و مهربان  است 227      وَإِنْ عَزَمُواْ الطَّلاَقَ فَإِنَّ اللّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ و اگر عزم  طلاق  کردند ، خداوند شنوا و داناست 228      وَالْمُطَلَّقَاتُ يَتَرَبَّصْنَ بِأَنفُسِهِنَّ ثَلاَثَةَ قُرُوَءٍ وَلاَ يَحِلُّ لَهُنَّ أَن يَكْتُمْنَ مَا خَلَقَ اللّهُ فِي أَرْحَامِهِنَّ إِن كُنَّ يُؤْمِنَّ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَبُعُولَتُهُنَّ أَحَقُّ بِرَدِّهِنَّ فِي ذَلِكَ إِنْ أَرَادُواْ إِصْلاَحًا وَلَهُنَّ مِثْلُ الَّذِي عَلَيْهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَلِلرِّجَالِ عَلَيْهِنَّ دَرَجَةٌ وَاللّهُ عَزِيزٌ حَكُيمٌ بايد که  زنان  مطلقه  تا سه  بار پاک  شدن  از شوهر کردن  باز ايستند  و، اگربه  خدا و روز قيامت  ايمان  دارند ، روا نيست  که  آنچه  را که  خدا در  رحم آنان  آفريده  است  پنهان  دارند  و در آن  ايام  اگر شوهرانشان  قصد اصلاح   داشته  باشند به  بازگرداندنشان  سزاوارترند  و براي  زنان  حقوقي  شايسته   است  همانند وظيفه  اي  که  بر عهده  آنهاست  ولي  مردان  را بر زنان  مرتبتي   است   وخدا پيروزمند و حکيم  است 229      الطَّلاَقُ مَرَّتَانِ فَإِمْسَاكٌ بِمَعْرُوفٍ أَوْ تَسْرِيحٌ بِإِحْسَانٍ وَلاَ يَحِلُّ لَكُمْ أَن تَأْخُذُواْ مِمَّا آتَيْتُمُوهُنَّ شَيْئًا إِلاَّ أَن يَخَافَا أَلاَّ يُقِيمَا حُدُودَ اللّهِ فَإِنْ خِفْتُمْ أَلاَّ يُقِيمَا حُدُودَ اللّهِ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِمَا فِيمَا افْتَدَتْ بِهِ تِلْكَ حُدُودُ اللّهِ فَلاَ تَعْتَدُوهَا وَمَن يَتَعَدَّ حُدُودَ اللّهِ فَأُوْلَـئِكَ هُمُ الظَّالِمُونَ اين  طلاق  دوبار است  و از آن  پس  يا به  نيکو وجهي  نگه  داشتن  اوست  يا، به نيکو وجهي  رها ساختنش   و حلال  نيست  که  از آنچه  به  زنان  داده  ايد  چيزي  بازستانيد مگر آنکه  بدانند که  حدود خدا را رعايت  نمي  کنند  اما  هر گاه  دانستيد که  آن  دو حدود خدا را رعايت  نمي  کنند اگر زن  ، خود را  از شوي  بازخرد ، گناهي  بر آن  دو نيست   اينها حدود خدا است   از آن   تجاوز مکنيد که  ستمکاران  از حدود خدا تجاوز مي  کنند 230      فَإِن طَلَّقَهَا فَلاَ تَحِلُّ لَهُ مِن بَعْدُ حَتَّىَ تَنكِحَ زَوْجًا غَيْرَهُ فَإِن طَلَّقَهَا فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِمَا أَن يَتَرَاجَعَا إِن ظَنَّا أَن يُقِيمَا حُدُودَ اللّهِ وَتِلْكَ حُدُودُ اللّهِ يُبَيِّنُهَا لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ پس  اگر باز زن  را طلاق  داد ديگر بر او حلال  نيست  ، مگر آنکه  به  نکاح   مردي  ديگر در آيد ، و هر گاه  آن  مرد زن  را طلاق  دهد ، اگر مي  دانند که   حدود خدا را رعايت  مي  کنند رجوعشان  را گناهي  نيست   اينها حدود خدا  است  که  براي  مردمي  دانا بيان  مي  کند 231       وَإِذَا طَلَّقْتُمُ النَّسَاء فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ سَرِّحُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ وَلاَ تُمْسِكُوهُنَّ ضِرَارًا لَّتَعْتَدُواْ وَمَن يَفْعَلْ ذَلِكَ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ وَلاَ تَتَّخِذُوَاْ آيَاتِ اللّهِ هُزُوًا وَاذْكُرُواْ نِعْمَتَ اللّهِ عَلَيْكُمْ وَمَا أَنزَلَ عَلَيْكُمْ مِّنَ الْكِتَابِ وَالْحِكْمَةِ يَعِظُكُم بِهِ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ هر گاه  زنان  را طلاق  داديد و مهلتشان  سر آمد ، يا آنان  را به  نيکو وجهي ، نگه  داريد يا به  نيکو وجهي  رها سازيد  و ، تا بر آنها زيان  برسانيد يا  ستم  بکنيد در خانه  نگاهشان  مداريد  و هر کس  که  چنين  کند به  خويشتن  ستم   کرده است  و آيات  خدا را به  ريشخند مگيريد و از نعمتي  که  خدا به  شما  داده است  و از آيات  و حکمتي  که  براي  موعظه  شما فرستاده  است  ياد کنيد و  ازخدا بترسيد و بدانيد که  او به  همه  چيز آگاه  است 232      وَإِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاء فَبَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلاَ تَعْضُلُوهُنَّ أَن يَنكِحْنَ أَزْوَاجَهُنَّ إِذَا تَرَاضَوْاْ بَيْنَهُم بِالْمَعْرُوفِ ذَلِكَ يُوعَظُ بِهِ مَن كَانَ مِنكُمْ يُؤْمِنُ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ ذَلِكُمْ أَزْكَى لَكُمْ وَأَطْهَرُ وَاللّهُ يَعْلَمُ وَأَنتُمْ لاَ تَعْلَمُونَ و چون  زنان  را طلاق  داديد و مهلتشان  سر آمد ، مانع  مشويد که  به  نکاح ، مردان  ديگر هر گاه  که  ميانشان  رضايتي  حاصل  شده  باشد در آيند  کسي  که  از شمابه  خداي  و روز قيامت  ايمان  آورده  باشد اينچنين  پند گيرد  و اين  شما  را بهتر و به  پاکي  نزديکتر است   خدا مي  داند و شما نمي  دانيد 233      وَالْوَالِدَاتُ يُرْضِعْنَ أَوْلاَدَهُنَّ حَوْلَيْنِ كَامِلَيْنِ لِمَنْ أَرَادَ أَن يُتِمَّ الرَّضَاعَةَ وَعلَى الْمَوْلُودِ لَهُ رِزْقُهُنَّ وَكِسْوَتُهُنَّ بِالْمَعْرُوفِ لاَ تُكَلَّفُ نَفْسٌ إِلاَّ وُسْعَهَا لاَ تُضَآرَّ وَالِدَةٌ بِوَلَدِهَا وَلاَ مَوْلُودٌ لَّهُ بِوَلَدِهِ وَعَلَى الْوَارِثِ مِثْلُ ذَلِكَ فَإِنْ أَرَادَا فِصَالاً عَن تَرَاضٍ مِّنْهُمَا وَتَشَاوُرٍ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْهِمَا وَإِنْ أَرَدتُّمْ أَن تَسْتَرْضِعُواْ أَوْلاَدَكُمْ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِذَا سَلَّمْتُم مَّآ آتَيْتُم بِالْمَعْرُوفِ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ مادراني  که  مي  خواهند شير دادن  را به  فرزندان  خود کامل  سازند ، دو سال ، تمام  شيرشان  بدهند  خوراک  و لباس  آنان  ، به  وجهي  نيکو ، بر عهده   صاحب فرزند است  و هيچ  کس  بيش  از قدرتش  مکلف  نمي  شود  نبايد هيچ   مادري  به خاطر فرزندش  زياني  ببيند و هيچ  پدري  به  خاطر فرزندش   و قيم   نيز چنين بر عهده  دارد  و اگر پدر و مادر بخواهند با رضايت  و مشاورت   يکديگر فرزندشان  را از شير بازگيرند مرتکب  گناهي  نشده  اند  و هر گاه   بخواهيد کسي ديگر را به  شير دادن  فرزندتان  برگماريد ، اگر مزدي  نيکو و در  خورش  بپردازيد گناهي  نيست   از خدا بترسيد و بدانيد که  او به  کاري  که   مي  کنيد بصيرو بيناست 234       وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجًا يَتَرَبَّصْنَ بِأَنفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَعَشْرًا فَإِذَا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا فَعَلْنَ فِي أَنفُسِهِنَّ بِالْمَعْرُوفِ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ کساني  که  از شما بميرند و زناني  بر جاي  گذارند ، آن  زنان  بايد که  چهار، ماه  و ده  روز انتظار کشند ، و چون  مدتشان  به  سر آمد ، اگر در باره  خويش   کاري  شايسته  و در خور کنند ، بر شما گناهي  نيست  ، که  خدا به  کارهايي  که   مي  کنيد آگاه  است 235      وَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِيمَا عَرَّضْتُم بِهِ مِنْ خِطْبَةِ النِّسَاء أَوْ أَكْنَنتُمْ فِي أَنفُسِكُمْ عَلِمَ اللّهُ أَنَّكُمْ سَتَذْكُرُونَهُنَّ وَلَـكِن لاَّ تُوَاعِدُوهُنَّ سِرًّا إِلاَّ أَن تَقُولُواْ قَوْلاً مَّعْرُوفًا وَلاَ تَعْزِمُواْ عُقْدَةَ النِّكَاحِ حَتَّىَ يَبْلُغَ الْكِتَابُ أَجَلَهُ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ يَعْلَمُ مَا فِي أَنفُسِكُمْ فَاحْذَرُوهُ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ و اگر به  کنايت  از آن  زنان  خواستگاري  کنيد يا انديشه  خود در دل  نهان ، داريد ، گناهي  بر شما نيست   زيرا خدا مي  داند که  از آنها به  زودي  ياد  خواهيد کرد  ولي  در نهان  با آنان  وعده  منهيد ، مگر آنکه  به  وجهي  نيکو  سخن  گوييد ، و آهنگ  بستن  نکاح  مکنيد تا آن  مدت  به  سر آيد ، و بدانيد  که  خدابه  آنچه  در دل  داريد آگاه  است   از او بترسيد و بدانيد که  او  آمرزنده  وبردبار است 236      لاَّ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِن طَلَّقْتُمُ النِّسَاء مَا لَمْ تَمَسُّوهُنُّ أَوْ تَفْرِضُواْ لَهُنَّ فَرِيضَةً وَمَتِّعُوهُنَّ عَلَى الْمُوسِعِ قَدَرُهُ وَعَلَى الْمُقْتِرِ قَدْرُهُ مَتَاعًا بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُحْسِنِينَ اگر زناني  را که  با آنها نزديکي  نکرده  ايد و مهري  برايشان  مقرر نداشته ، ايد طلاق  گوييد ، گناهي  نکرده ايد  ولي  آنها را به  چيزي  در خور بهره  مند  سازيد : توانگر به  قدر توانش  و درويش  به  قدر توانش   اين  کاري  است   شايسته  نيکوکاران 237      وَإِن طَلَّقْتُمُوهُنَّ مِن قَبْلِ أَن تَمَسُّوهُنَّ وَقَدْ فَرَضْتُمْ لَهُنَّ فَرِيضَةً فَنِصْفُ مَا فَرَضْتُمْ إَلاَّ أَن يَعْفُونَ أَوْ يَعْفُوَ الَّذِي بِيَدِهِ عُقْدَةُ النِّكَاحِ وَأَن تَعْفُواْ أَقْرَبُ لِلتَّقْوَى وَلاَ تَنسَوُاْ الْفَضْلَ بَيْنَكُمْ إِنَّ اللّهَ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ اگر برايشان  مهري  معين  کرده ايد و پيش  از نزديکي  طلاقشان  مي  گوييد ، نصف آنچه  مقرر کرده  ايد بپردازيد ، مگر آنکه  ايشان  خود ، يا کسي  که  عقد نکاح به  دست  اوست  ، آن  را ببخشد  و بخشيدن  شما به  پرهيزگاري  نزديکتر  است  و فضيلت  را ميان  خود فراموش  مکنيد ، که  خدا به  کارهايي  که  مي   کنيد بيناست 238       حَافِظُواْ عَلَى الصَّلَوَاتِ والصَّلاَةِ الْوُسْطَى وَقُومُواْ لِلّهِ قَانِتِينَ نمازها و نماز ميانين  را پاس  داريد و مطيعانه  براي  خدا قيام  کنيد 239      فَإنْ خِفْتُمْ فَرِجَالاً أَوْ رُكْبَانًا فَإِذَا أَمِنتُمْ فَاذْكُرُواْ اللّهَ كَمَا عَلَّمَكُم مَّا لَمْ تَكُونُواْ تَعْلَمُونَ ، و اگر از دشمن  بيمناک  بوديد ، پياده  يا سواره  نماز کنيد  و چون  ايمن   شديد خدا را ياد کنيد ، زيرا به  شما چيزهايي  آموخت  که  نمي  دانستيد 240      وَالَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنكُمْ وَيَذَرُونَ أَزْوَاجًا وَصِيَّةً لِّأَزْوَاجِهِم مَّتَاعًا إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْرَاجٍ فَإِنْ خَرَجْنَ فَلاَ جُنَاحَ عَلَيْكُمْ فِي مَا فَعَلْنَ فِيَ أَنفُسِهِنَّ مِن مَّعْرُوفٍ وَاللّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ مرداني  از شما که  مي  ميرند و زناني  بر جاي  مي  گذارند بايد که  در باره ، زنان  خود وصيت  کنند که  هزينه  آنها را به  مدت  يک  سال  بدهند و از خانه  اخراجشان  نکنند  پس  اگر خود خارج  شوند ، در مورد تصميمي  که  به  نحو  شايسته اي  براي  خود مي  گيرند گناهي  بر شما نيست   و خدا غالب  و حکيم   است 241      وَلِلْمُطَلَّقَاتِ مَتَاعٌ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ براي  زنان  مطلقه  بهره  اي  است  شايسته  ، چنان  که  در خور مردان  پرهيزگار  باشد 242      كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ خدا آياتش  را براي  شما اينچنين  بيان  مي  کند ، باشد که  تعقل  کنيد 243      أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ خَرَجُواْ مِن دِيَارِهِمْ وَهُمْ أُلُوفٌ حَذَرَ الْمَوْتِ فَقَالَ لَهُمُ اللّهُ مُوتُواْ ثُمَّ أَحْيَاهُمْ إِنَّ اللّهَ لَذُو فَضْلٍ عَلَى النَّاسِ وَلَـكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لاَ يَشْكُرُونَ آيا آن  هزاران  تن  را نديده اي  که  از بيم  مرگ  ، از خانه  هاي  خويش ، بيرون رفتند ? سپس  خدا به  آنها گفت  : بميريد  آنگاه  همه  را زنده  ساخت   خدابه  مردم  نعمت  مي  دهد ولي  بيشتر مردم  شکر نعمت  به  جاي  نمي  آورند 244      وَقَاتِلُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ در راه  خدا جنگ  کنيد و بدانيد که  خدا شنوا و داناست 245      مَّن ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ کيست  که  به  خدا قرض  الحسنه  دهد ، تا خدا بر آن  چند برابر بيفزايد ?  خدا تنگدستي  دهد و توانگري  بخشد و شما به  سوي  او باز مي  گرديد 246       أَلَمْ تَرَ إِلَى الْمَلإِ مِن بَنِي إِسْرَائِيلَ مِن بَعْدِ مُوسَى إِذْ قَالُواْ لِنَبِيٍّ لَّهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِكًا نُّقَاتِلْ فِي سَبِيلِ اللّهِ قَالَ هَلْ عَسَيْتُمْ إِن كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِتَالُ أَلاَّ تُقَاتِلُواْ قَالُواْ وَمَا لَنَا أَلاَّ نُقَاتِلَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَقَدْ أُخْرِجْنَا مِن دِيَارِنَا وَأَبْنَآئِنَا فَلَمَّا كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقِتَالُ تَوَلَّوْاْ إِلاَّ قَلِيلاً مِّنْهُمْ وَاللّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ آيا آن  گروه  از بني  اسرائيل  را پس  از موسي  نديدي  که  به  يکي  از، پيامبران خود گفتند : براي  ما پادشاهي  نصب  کن  تا در راه  خدا بجنگيم   گفت  : نپنداريد که  اگر قتال  بر شما مقرر شود از آن  سر باز خواهيد زد ?  گفتند : چرادر راه  خدا نجنگيم  در حالي  که  ما از سرزمينمان  بيرون  رانده   شده  ايم  و ازفرزندانمان  جدا افتاده  ايم  ? و چون  قتال  بر آنها مقرر شد ،  جز اندکي  ، از آن  روي  برتافتند  خدا به  ستمکاران  آگاه  است 247      وَقَالَ لَهُمْ نَبِيُّهُمْ إِنَّ اللّهَ قَدْ بَعَثَ لَكُمْ طَالُوتَ مَلِكًا قَالُوَاْ أَنَّى يَكُونُ لَهُ الْمُلْكُ عَلَيْنَا وَنَحْنُ أَحَقُّ بِالْمُلْكِ مِنْهُ وَلَمْ يُؤْتَ سَعَةً مِّنَ الْمَالِ قَالَ إِنَّ اللّهَ اصْطَفَاهُ عَلَيْكُمْ وَزَادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَالْجِسْمِ وَاللّهُ يُؤْتِي مُلْكَهُ مَن يَشَاء وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ پيغمبرشان  به  آنها گفت  : خدا طالوت  را پادشاه  شما کرد  گفتند :، چگونه او را بر ما پادشاهي  باشد ? ما سزاوارتر از او به  پادشاهي  هستيم  و  او رادارايي  چنداني  نداده  اند  گفت  : خدا او را بر شما برگزيده  است  و  به  دانش  و توان  او بيفزوده  است  ، و خدا پادشاهيش  را به  هر که  خواهد  دهد که خدا در برگيرنده  و داناست 248      وَقَالَ لَهُمْ نِبِيُّهُمْ إِنَّ آيَةَ مُلْكِهِ أَن يَأْتِيَكُمُ التَّابُوتُ فِيهِ سَكِينَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَبَقِيَّةٌ مِّمَّا تَرَكَ آلُ مُوسَى وَآلُ هَارُونَ تَحْمِلُهُ الْمَلآئِكَةُ إِنَّ فِي ذَلِكَ لآيَةً لَّكُمْ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ پيغمبرشان  گفت  که  نشان  پادشاهي  او اين  است  که  تابوتي  که  سکينه   پروردگارتان  و باقي  ميراث  خاندان  موسي  و خاندان  هارون  در آن  است  و فرشتگانش  حمل  مي  کنند ، نزد شما آيد  اگر مؤمن  باشيد اين  براي  شما  عبرتي  است 249       فَلَمَّا فَصَلَ طَالُوتُ بِالْجُنُودِ قَالَ إِنَّ اللّهَ مُبْتَلِيكُم بِنَهَرٍ فَمَن شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّي وَمَن لَّمْ يَطْعَمْهُ فَإِنَّهُ مِنِّي إِلاَّ مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهِ فَشَرِبُواْ مِنْهُ إِلاَّ قَلِيلاً مِّنْهُمْ فَلَمَّا جَاوَزَهُ هُوَ وَالَّذِينَ آمَنُواْ مَعَهُ قَالُواْ لاَ طَاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجَالُوتَ وَجُنودِهِ قَالَ الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُم مُّلاَقُو اللّهِ كَم مِّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللّهِ وَاللّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ چون  طالوت  سپاهش  را به  راه  انداخت  ، گفت  : خدا شما را به  جوي  آبي ، مي آزمايد : هر که  از آن  بخورد از من  نيست  ، و هر که  از آن  نخورد يا  تنهاکفي  بياشامد از من  است   همه  جز اندکي  از آن  نوشيدند  چون  او و  مؤمناني که  همراهش  بودند از نهر گذشتند ، گفتند : امروز ما را توان   جالوت  و سپاهش  نيست   آناني  که  مي  دانستند که  با خدا ديدار خواهند  کرد ، گفتند :به  خواست  خدا چه  بسا گروه  اندکي  که  بر گروه  بسياري  غلبه   کند ، که  خدا باکساني  است  که  پاي  مي  فشرند 250      وَلَمَّا بَرَزُواْ لِجَالُوتَ وَجُنُودِهِ قَالُواْ رَبَّنَا أَفْرِغْ عَلَيْنَا صَبْرًا وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ چون  با جالوت  و سپاهش  رو به  رو شدند ، گفتند : اي  پروردگار ما ، بر  ماشکيبايي  ببار و ما را ثابت  قدم  گردان  و بر کافران  پيروز ساز 251      فَهَزَمُوهُم بِإِذْنِ اللّهِ وَقَتَلَ دَاوُدُ جَالُوتَ وَآتَاهُ اللّهُ الْمُلْكَ وَالْحِكْمَةَ وَعَلَّمَهُ مِمَّا يَشَاء وَلَوْلاَ دَفْعُ اللّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَّفَسَدَتِ الأَرْضُ وَلَـكِنَّ اللّهَ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْعَالَمِينَ پس  به  خواست  خدا ايشان  را بشکستند و داود جالوت  را بکشت  و خدا به ، اوپادشاهي  و حکمت  داد ، و آنچه  مي  خواست  به  او بياموخت   و اگر خدا  بعضي  از مردم  را به  وسيله  بعضي  ديگر دفع  نمي  کرد ، زمين  تباه  مي  شد ،  ولي  خدا بر جهانيان  فضل  و کرم  خويش  را ارزاني  مي  دارد 252      تِلْكَ آيَاتُ اللّهِ نَتْلُوهَا عَلَيْكَ بِالْحَقِّ وَإِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ اين  است  آيات  خدا که  به  راستي  بر تو مي  خوانيم  و تو از پيامبران  هستي 253      تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَى بَعْضٍ مِّنْهُم مَّن كَلَّمَ اللّهُ وَرَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجَاتٍ وَآتَيْنَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنَاتِ وَأَيَّدْنَاهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ وَلَوْ شَاء اللّهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذِينَ مِن بَعْدِهِم مِّن بَعْدِ مَا جَاءتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَلَـكِنِ اخْتَلَفُواْ فَمِنْهُم مَّنْ آمَنَ وَمِنْهُم مَّن كَفَرَ وَلَوْ شَاء اللّهُ مَا اقْتَتَلُواْ وَلَـكِنَّ اللّهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيدُ بعضي  از اين  پيامبران  را بر بعضي  ديگر برتري  داديم   خدا با بعضي  سخن ، گفت  و بعضي  را به  درجاتي  برافراشت   و به  عيسي  بن  مريم  معجزه  ها داديم   واو را به  روح  القدس  ياري  کرديم   و اگر خدا مي  خواست  ، مردمي  که  بعد  ازآنها بودند ، پس  از آنکه  حجتها بر آنان  آشکار شده  بود ، با يکديگر  قتال نمي  کردند  ولي  آنان  اختلاف  کردند : پاره  اي  مؤمن  بودند و پاره  اي   کافرشدند  و اگر خدا مي  خواست  با هم  قتال  نمي  کردند ، ولي  خدا هر چه   خواهدمي  کند 254      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَنفِقُواْ مِمَّا رَزَقْنَاكُم مِّن قَبْلِ أَن يَأْتِيَ يَوْمٌ لاَّ بَيْعٌ فِيهِ وَلاَ خُلَّةٌ وَلاَ شَفَاعَةٌ وَالْكَافِرُونَ هُمُ الظَّالِمُونَ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، پيش  از آنکه  آن  روز فرا رسد ، که  نه   درآن  خريد و فروشي  باشد و نه  دوستي  و شفاعتي  ، از آنچه  به  شما روزي  داده   ايم  انفاق  کنيد  و کافران  خود ستمکارانند 255      اللّهُ لاَ إِلَـهَ إِلاَّ هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ لاَ تَأْخُذُهُ سِنَةٌ وَلاَ نَوْمٌ لَّهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الأَرْضِ مَن ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاَّ بِإِذْنِهِ يَعْلَمُ مَا بَيْنَ أَيْدِيهِمْ وَمَا خَلْفَهُمْ وَلاَ يُحِيطُونَ بِشَيْءٍ مِّنْ عِلْمِهِ إِلاَّ بِمَا شَاء وَسِعَ كُرْسِيُّهُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ وَلاَ يَؤُودُهُ حِفْظُهُمَا وَهُوَ الْعَلِيُّ الْعَظِيمُ الله  خدايي  است  که  هيچ  خدايي  جز او نيست   زنده  و پاينده  است   نه   خواب ، سبک  او را فرا مي  گيرد و نه  خواب  سنگين   از آن  اوست  هر چه  در  آسمانها و زمين  است   چه  کسي  جز به  اذن  او ، در نزد او شفاعت  کند ?  آنچه  را که  پيش  رو و آنچه  را که  پشت  سرشان  است  مي  داند و به  علم  او  جز آنچه خود خواهد ، احاطه  نتوانند يافت   کرسي  او آسمانها و زمين  را در  بردارد نگهداري  آنها ، بر او دشوار نيست  او بلند پايه  و بزرگ  است 256      لاَ إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ در دين  هيچ  اجباري  نيست   هدايت  از گمراهي  مشخص  شده  است   پس  هر  کس  که  به  بت  کفر ورزد و به  خداي  ايمان  آورد ، به  چنان  رشته  استواري   چنگ زده  که  گسستنش  نباشد  خدا شنوا و داناست 257       اللّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُواْ يُخْرِجُهُم مِّنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّوُرِ وَالَّذِينَ كَفَرُواْ أَوْلِيَآؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُم مِّنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ أُوْلَـئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ خدا ياور مؤمنان  است   ايشان  را از تاريکيها به  روشني  مي  برد  ولي   آنان ، که  کافر شده  اند بت  ياور آنهاست  ، که  آنها را از روشني  به   تاريکيها مي  کشد اينان  جهنميانند و همواره  در آن  خواهند بود 258      أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِي حَآجَّ إِبْرَاهِيمَ فِي رِبِّهِ أَنْ آتَاهُ اللّهُ الْمُلْكَ إِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّيَ الَّذِي يُحْيِـي وَيُمِيتُ قَالَ أَنَا أُحْيِـي وَأُمِيتُ قَالَ إِبْرَاهِيمُ فَإِنَّ اللّهَ يَأْتِي بِالشَّمْسِ مِنَ الْمَشْرِقِ فَأْتِ بِهَا مِنَ الْمَغْرِبِ فَبُهِتَ الَّذِي كَفَرَ وَاللّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ آن  کسي  را که  خدا به  او پادشاهي  ارزاني  کرده  بود نديدي  که  با ابراهيم ، درباره  پروردگارش  محاجه  مي  کرد ? آنگاه  که  ابراهيم  گفت  : پروردگار من   زنده  مي  کند و مي  ميراند  او گفت  : من  نيز زنده  مي  کنم  و مي  ميرانم   ابراهيم  گفت  : خدا خورشيد را از مشرق  بر مي  آورد تو آن  را از مغرب   برآور آن  کافر حيران  شد زيرا خدا ستمکاران  را هدايت  نمي  کند 259      أَوْ كَالَّذِي مَرَّ عَلَى قَرْيَةٍ وَهِيَ خَاوِيَةٌ عَلَى عُرُوشِهَا قَالَ أَنَّىَ يُحْيِـي هَـَذِهِ اللّهُ بَعْدَ مَوْتِهَا فَأَمَاتَهُ اللّهُ مِئَةَ عَامٍ ثُمَّ بَعَثَهُ قَالَ كَمْ لَبِثْتَ قَالَ لَبِثْتُ يَوْمًا أَوْ بَعْضَ يَوْمٍ قَالَ بَل لَّبِثْتَ مِئَةَ عَامٍ فَانظُرْ إِلَى طَعَامِكَ وَشَرَابِكَ لَمْ يَتَسَنَّهْ وَانظُرْ إِلَى حِمَارِكَ وَلِنَجْعَلَكَ آيَةً لِّلنَّاسِ وَانظُرْ إِلَى العِظَامِ كَيْفَ نُنشِزُهَا ثُمَّ نَكْسُوهَا لَحْمًا فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ قَالَ أَعْلَمُ أَنَّ اللّهَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ يا مانند آن  کس  که  به  دهي  رسيد  دهي  که  سقفهاي  بناهايش  فرو ريخته   بود، گفت  : از کجا خدا اين  مردگان  را زنده  کند ? خدا او را به  مدت  صد  سال ميراند آنگاه  زنده  اش  کرد  و گفت  : چه  مدت  در اينجا بوده  اي  ?  گفت  : يک  روز يا قسمتي  از يک  روز  گفت  : نه  ، صد سال  است  که  در  اينجابوده  اي   به  طعام  و آبت  بنگر که  تغيير نکرده  است  ، و به  خرت   بنگر ، مي  خواهيم  تو را براي  مردمان  عبرتي  گردانيم  ، بنگر که  استخوانها  را چگونه به  هم  مي  پيونديم  و گوشت  بر آن  مي  پوشانيم   چون  قدرت  خدا بر  او آشکارشد ، گفت  : مي  دانم  که  خدا بر هر کاري  تواناست 260       وَإِذْ قَالَ إِبْرَاهِيمُ رَبِّ أَرِنِي كَيْفَ تُحْيِـي الْمَوْتَى قَالَ أَوَلَمْ تُؤْمِن قَالَ بَلَى وَلَـكِن لِّيَطْمَئِنَّ قَلْبِي قَالَ فَخُذْ أَرْبَعَةً مِّنَ الطَّيْرِ فَصُرْهُنَّ إِلَيْكَ ثُمَّ اجْعَلْ عَلَى كُلِّ جَبَلٍ مِّنْهُنَّ جُزْءًا ثُمَّ ادْعُهُنَّ يَأْتِينَكَ سَعْيًا وَاعْلَمْ أَنَّ اللّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ ابراهيم  گفت  : اي  پروردگار من  ، به  من  بنماي  که  مردگان  را چگونه  زنده ، مي  سازي   گفت  : آيا هنوز ايمان  نياورده  اي  ? گفت  : بلي  ، ولکن  مي   خواهم که  دلم  آرام  يابد  گفت  : چهار پرنده  برگير و گوشت  آنها را به  هم   بياميز ، و هر جزئي  از آنها را بر کوهي  بنه   پس  آنها را فراخوان   شتابان  نزد تو مي  آيند ، و بدان  که  خدا پيروزمند و حکيم  است 261      مَّثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنبُلَةٍ مِّئَةُ حَبَّةٍ وَاللّهُ يُضَاعِفُ لِمَن يَشَاء وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ مثل  آنان  که  مال  خود را در راه  خدا انفاق  مي  کنند ، مثل  دانه  اي  است ، که هفت  خوشه  برآورد و در هر خوشه  اي  صد دانه  باشد  خدا پاداش  هر که  را  که  بخواهد ، چند برابر مي  کند  خدا گشايش  دهنده  و داناست 262      الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ ثُمَّ لاَ يُتْبِعُونَ مَا أَنفَقُواُ مَنًّا وَلاَ أَذًى لَّهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ مزد کساني  که  اموال  خود را در راه  خدا انفاق  مي  کنند و پس  از انفاق   منتي  نمي  نهند و آزاري  نمي  رسانند با پروردگارشان  است   نه  بيمناک  مي   شوندو نه  اندوهگين 263      قَوْلٌ مَّعْرُوفٌ وَمَغْفِرَةٌ خَيْرٌ مِّن صَدَقَةٍ يَتْبَعُهَآ أَذًى وَاللّهُ غَنِيٌّ حَلِيمٌ گفتار نيکو و بخشايش  ، بهتر از صدقه  اي  است  که  آزاري  به  دنبال  داشته ، باشد  خدا بي  نياز و بردبار است 264      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ لاَ تُبْطِلُواْ صَدَقَاتِكُم بِالْمَنِّ وَالأذَى كَالَّذِي يُنفِقُ مَالَهُ رِئَاء النَّاسِ وَلاَ يُؤْمِنُ بِاللّهِ وَالْيَوْمِ الآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا لاَّ يَقْدِرُونَ عَلَى شَيْءٍ مِّمَّا كَسَبُواْ وَاللّهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ اي  کساني  که  ايمان  آورده  ايد ، همانند آن  کس  که  اموال  خود را از روي   ريا و خودنمايي  انفاق  مي  کند و به  خدا و روز قيامت  ايمان  ندارد ، صدقه   هاي خويش  را به  منت  نهادن  و آزار رسانيدن  باطل  مکنيد  مثل  او مثل  سنگ   صافي  است  که  بر روي  آن  خاک  نشسته  باشد  به  ناگاه  باراني  تند فرو بارد  وآن  سنگ  را همچنان  کشت ناپذير باقي  گذارد چنين  کسان  از آنچه  کرده اند  سودي نمي  برند ، که  خدا کافران  را هدايت  نمي  کند 265       وَمَثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمُ ابْتِغَاء مَرْضَاتِ اللّهِ وَتَثْبِيتًا مِّنْ أَنفُسِهِمْ كَمَثَلِ جَنَّةٍ بِرَبْوَةٍ أَصَابَهَا وَابِلٌ فَآتَتْ أُكُلَهَا ضِعْفَيْنِ فَإِن لَّمْ يُصِبْهَا وَابِلٌ فَطَلٌّ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ و مثل  کساني  که  اموال  خويش  را براي  طلب  رضاي  خدا از روي  يقين  و، اعتقادانفاق  مي  کنند ، مثل  بوستاني  است  بر تپه  اي  ، که  باراني  تند ، بر  آن  بارد و دو چندان  ميوه  دهد ، و اگر نه  باراني  تند که  نرم  باراني  بر آن   بارد خدا به  کارهاي  شما بيناست 266      أَيَوَدُّ أَحَدُكُمْ أَن تَكُونَ لَهُ جَنَّةٌ مِّن نَّخِيلٍ وَأَعْنَابٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ لَهُ فِيهَا مِن كُلِّ الثَّمَرَاتِ وَأَصَابَهُ الْكِبَرُ وَلَهُ ذُرِّيَّةٌ ضُعَفَاء فَأَصَابَهَا إِعْصَارٌ فِيهِ نَارٌ فَاحْتَرَقَتْ كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللّهُ لَكُمُ الآيَاتِ لَعَلَّكُمْ تَتَفَكَّرُونَ آيا از ميان  شما کسي  هست  که  دوست  داشته  باشد که  او را بوستاني  از، خرماو انگور بوده  باشد ، و جويها در پاي  درختانش  جاري  باشد ، و هر گونه   ميوه  اي  دهد ، و خود پير شده  و فرزنداني  ناتوان  داشته  باشد ، به  ناگاه   گردبادي  آتشناک  در آن  بوستان  افتد و بسوزد ? خدا آيات  خود را براي  شما  اينچنين  بيان  مي  کند ، باشد که  بينديشيد 267      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ أَنفِقُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا كَسَبْتُمْ وَمِمَّا أَخْرَجْنَا لَكُم مِّنَ الأَرْضِ وَلاَ تَيَمَّمُواْ الْخَبِيثَ مِنْهُ تُنفِقُونَ وَلَسْتُم بِآخِذِيهِ إِلاَّ أَن تُغْمِضُواْ فِيهِ وَاعْلَمُواْ أَنَّ اللّهَ غَنِيٌّ حَمِيدٌ اي  کساني  که  ايمان  آورده ايد ، از اندوخته  هاي  نيکوي  خويش  و از آنچه ، برايتان  از زمين  رويانيده  ايم  انفاق  کنيد ، نه  از چيزهاي  ناپاک  و بد ،  که  خود آنها را جز از روي  اغماض  نمي  ستانيد  و بدانيد که  خدا بي  نياز  و ستودني  است 268      الشَّيْطَانُ يَعِدُكُمُ الْفَقْرَ وَيَأْمُرُكُم بِالْفَحْشَاء وَاللّهُ يَعِدُكُم مَّغْفِرَةً مِّنْهُ وَفَضْلاً وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ شيطان  شما را از بينوايي  مي  ترساند و به  کارهاي  زشت  وا مي  دارد ، در  حالي  که  خدا شما را به  آمرزش  خويش  و افزوني  وعده  مي  دهد  خدا گشايش  دهنده  و داناست 269      يُؤتِي الْحِكْمَةَ مَن يَشَاء وَمَن يُؤْتَ الْحِكْمَةَ فَقَدْ أُوتِيَ خَيْرًا كَثِيرًا وَمَا يَذَّكَّرُ إِلاَّ أُوْلُواْ الأَلْبَابِ به  هر که  خواهد حکمت  عطا کند  و به  هر که  حکمت  عطا شده  نيکي  فراوان   داده  شده   و جز خردمندان  پند نپذيرند 270       وَمَا أَنفَقْتُم مِّن نَّفَقَةٍ أَوْ نَذَرْتُم مِّن نَّذْرٍ فَإِنَّ اللّهَ يَعْلَمُهُ وَمَا لِلظَّالِمِينَ مِنْ أَنصَارٍ هر چه  را انفاق  يا نذر کرده  ايد ، خدا به  آن  آگاه  است   و ستمکاران ، راهيچ  ياري  و مددکاري  نيست 271      إِن تُبْدُواْ الصَّدَقَاتِ فَنِعِمَّا هِيَ وَإِن تُخْفُوهَا وَتُؤْتُوهَا الْفُقَرَاء فَهُوَ خَيْرٌ لُّكُمْ وَيُكَفِّرُ عَنكُم مِّن سَيِّئَاتِكُمْ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ اگر آشکارا صدقه  دهيد کاري  نيکوست  و اگر در نهان  به  بينوايان  صدقه   دهيدنيکوتر است  و گناهان  شما را مي  زدايد  و خدا به  کارهايي  که  مي   کنيد آگاه  است 272      لَّيْسَ عَلَيْكَ هُدَاهُمْ وَلَـكِنَّ اللّهَ يَهْدِي مَن يَشَاء وَمَا تُنفِقُواْ مِنْ خَيْرٍ فَلأنفُسِكُمْ وَمَا تُنفِقُونَ إِلاَّ ابْتِغَاء وَجْهِ اللّهِ وَمَا تُنفِقُواْ مِنْ خَيْرٍ يُوَفَّ إِلَيْكُمْ وَأَنتُمْ لاَ تُظْلَمُونَ هدايت  يافتن  آنان  بر عهده  تو نيست  ، بلکه  خداست  که  هر که  را که   بخواهد، هدايت  مي  کند  و هر مالي  که  انفاق  مي  کنيد ثوابش  از آن  خود  شماست  وجز براي  خشنودي  خدا چيزي  انفاق  مکنيد و هر چه  انفاق  کنيد پاداش   آن  به  شما مي  رسد و بر شما ستم  نخواهد شد 273      لِلْفُقَرَاء الَّذِينَ أُحصِرُواْ فِي سَبِيلِ اللّهِ لاَ يَسْتَطِيعُونَ ضَرْبًا فِي الأَرْضِ يَحْسَبُهُمُ الْجَاهِلُ أَغْنِيَاء مِنَ التَّعَفُّفِ تَعْرِفُهُم بِسِيمَاهُمْ لاَ يَسْأَلُونَ النَّاسَ إِلْحَافًا وَمَا تُنفِقُواْ مِنْ خَيْرٍ فَإِنَّ اللّهَ بِهِ عَلِيمٌ         اين  صدقات  از آن  بينواياني  است  که  خود را در طاعت  حق  محصور کرده  اندو، در طلب  قوت  ناتوانند و آنچنان  در پرده  عفافند که  هر که  حال  ايشان   نداند پندارد که  از توانگرانند  آنان  را از سيمايشان  مي  شناسي  که  به   اصراراز کسي  چيزي  نخواهند  و هر مالي  که  انفاق  مي  کنيد خدا به  آن  آگاه   است 274      الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُم بِاللَّيْلِ وَالنَّهَارِ سِرًّا وَعَلاَنِيَةً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ آنان  که  اموال  خويش  را در شب  و روز ، در پنهان  و آشکار انفاق  مي  کنند،  اجرشان  با پروردگارشان  است  ، نه  بيمناک  مي  شوند و نه  غمگين 275       الَّذِينَ يَأْكُلُونَ الرِّبَا لاَ يَقُومُونَ إِلاَّ كَمَا يَقُومُ الَّذِي يَتَخَبَّطُهُ الشَّيْطَانُ مِنَ الْمَسِّ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُواْ إِنَّمَا الْبَيْعُ مِثْلُ الرِّبَا وَأَحَلَّ اللّهُ الْبَيْعَ وَحَرَّمَ الرِّبَا فَمَن جَاءهُ مَوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّهِ فَانتَهَىَ فَلَهُ مَا سَلَفَ وَأَمْرُهُ إِلَى اللّهِ وَمَنْ عَادَ فَأُوْلَـئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ آنان  که  ربا مي  خورند ، در قيامت  چون  کساني  از قبر بر مي  خيزند که  به ، افسون  شيطان  ديوانه  شده  باشند  و اين  به  کيفر آن  است  که  گفتند : ربا  نيزچون  معامله  است   در حالي  که  خدا معامله  را حلال  و ربا را حرام  کرده   است   هر کس  که  موعظه  خدا به  او رسيد و از ربا خواري  باز ايستاد ، خدا  ازگناهان  پيشين  او در گذرد و کارش  به  خدا واگذار مي  شود  و آنان  که   بدان کار بازگردند ، اهل  جهنمند و جاودانه  در آن  خواهند بود 276      يَمْحَقُ اللّهُ الْرِّبَا وَيُرْبِي الصَّدَقَاتِ وَاللّهُ لاَ يُحِبُّ كُلَّ كَفَّارٍ أَثِيمٍ خداوند ، ربا را ناچيز مي  گرداند و صدقات  را افزوني  مي  دهد و هيچ ، کفران کننده  گنهکار را دوست  ندارد 277      إِنَّ الَّذِينَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ وَأَقَامُواْ الصَّلاَةَ وَآتَوُاْ الزَّكَاةَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلاَ هُمْ يَحْزَنُونَ آنان  که  ايمان  آورده  اند و کارهاي  نيکو کرده  اند ، و نماز خوانده  اند  وزکات  داده  اند ، مزدشان  با پروردگارشان  است   نه  بيمناک  مي  شوند و  نه غمگين 278      يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَذَرُواْ مَا بَقِيَ مِنَ الرِّبَا إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ اي  کساني  که  ايمان  آورده ايد ، از خدا بترسيد ، و اگر ايمان  آورده  ايد  ،از ربا هر چه  باقي  مانده  است  رها کنيد 279     فَإِن لَّمْ تَفْعَلُواْ فَأْذَنُواْ بِحَرْبٍ مِّنَ اللّهِ وَرَسُولِهِ وَإِن تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُؤُوسُ أَمْوَالِكُمْ لاَ تَظْلِمُونَ وَلاَ تُظْلَمُونَ و هر گاه  چنين  نکنيد ، بدانيد که  با خدا و رسول  او به  جنگ  برخاسته  ايد، و اگر توبه  کنيد ، اصل  سرمايه  از آن  شماست   در اين  حال  نه  ستم  کرده   ايد و نه  تن  به  ستم  داده  ايد 280      وَإِن كَانَ ذُو عُسْرَةٍ فَنَظِرَةٌ إِلَى مَيْسَرَةٍ وَأَن تَصَدَّقُواْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ و اگر وامدار تنگدست  بود ، مهلتي  بايد تا توانگر گردد  و اگر دانا  باشيد ، دانيد که  چون  بر او ببخشايد برايتان  بهتر است 281      وَاتَّقُواْ يَوْمًا تُرْجَعُونَ فِيهِ إِلَى اللّهِ ثُمَّ تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ مَّا كَسَبَتْ وَهُمْ لاَ يُظْلَمُونَ از آن  روز که  به  سوي  خدا باز مي  گرديد و به  هر کس  پاداش  عملش  به   تمامي  داده  مي  شود و ستمي  نمي  بيند ، بيمناک  باشيد 282       يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ إِذَا تَدَايَنتُم بِدَيْنٍ إِلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى فَاكْتُبُوهُ وَلْيَكْتُب بَّيْنَكُمْ كَاتِبٌ بِالْعَدْلِ وَلاَ يَأْبَ كَاتِبٌ أَنْ يَكْتُبَ كَمَا عَلَّمَهُ اللّهُ فَلْيَكْتُبْ وَلْيُمْلِلِ الَّذِي عَلَيْهِ الْحَقُّ وَلْيَتَّقِ اللّهَ رَبَّهُ وَلاَ يَبْخَسْ مِنْهُ شَيْئًا فَإن كَانَ الَّذِي عَلَيْهِ الْحَقُّ سَفِيهًا أَوْ ضَعِيفًا أَوْ لاَ يَسْتَطِيعُ أَن يُمِلَّ هُوَ فَلْيُمْلِلْ وَلِيُّهُ بِالْعَدْلِ وَاسْتَشْهِدُواْ شَهِيدَيْنِ من رِّجَالِكُمْ فَإِن لَّمْ يَكُونَا رَجُلَيْنِ فَرَجُلٌ وَامْرَأَتَانِ مِمَّن تَرْضَوْنَ مِنَ الشُّهَدَاء أَن تَضِلَّ إْحْدَاهُمَا فَتُذَكِّرَ إِحْدَاهُمَا الأُخْرَى وَلاَ يَأْبَ الشُّهَدَاء إِذَا مَا دُعُواْ وَلاَ تَسْأَمُوْاْ أَن تَكْتُبُوْهُ صَغِيرًا أَو كَبِيرًا إِلَى أَجَلِهِ ذَلِكُمْ أَقْسَطُ عِندَ اللّهِ وَأَقْومُ لِلشَّهَادَةِ وَأَدْنَى أَلاَّ تَرْتَابُواْ إِلاَّ أَن تَكُونَ تِجَارَةً حَاضِرَةً تُدِيرُونَهَا بَيْنَكُمْ فَلَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَلاَّ تَكْتُبُوهَا وَأَشْهِدُوْاْ إِذَا تَبَايَعْتُمْ وَلاَ يُضَآرَّ كَاتِبٌ وَلاَ شَهِيدٌ وَإِن تَفْعَلُواْ فَإِنَّهُ فُسُوقٌ بِكُمْ وَاتَّقُواْ اللّهَ وَيُعَلِّمُكُمُ اللّهُ وَاللّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ اي  کساني  که  ايمان  آورده ايد ، چون  وامي  تا مدتي  معين  به  يکديگر دهيد ،، آن  را بنويسيد  و بايد در بين  شما کاتبي  باشد که  آن  را به  درستي  بنويسد  و کاتب  نبايد که  در نوشتن  از آنچه  خدا به  او آموخته  است  سرپيچي  کند  و مديون  بايد که  بر کاتب  املاء کند و از الله  ، پروردگار خود بترسد و  ازآن  هيچ  نکاهد اگر مديون  سفيه  يا صغير بود و خود املاء کردن  نمي   توانست ، ولي  او از روي  عدالت  املاء کند  و دو شاهد مرد به  شهادت   گيريد  اگردو مرد نبود ، يک  مرد و دو زن  که  به  آنها رضايت  دهيد  شهادت  بدهند ، تااگر يکي  فراموش  کرد ديگري  به  يادش  بياورد  و شاهدان   چون  به  شهادت  دعوت  شوند ، نبايد که  از شهادت  خودداري  کنند  و از  نوشتن  مدت  دين  خود ،چه  کوچک  و چه  بزرگ  ، ملول  مشويد  اين  روش  در نزد خدا عادلانه  تر است ، و شهادت  را استوار دارنده  تر و شک  و ترديد را  زايل  کننده  تر  و هرگاه  معامله  نقدي  باشد اگر براي  آن  سندي  ننويسيد  مرتکب  گناهي  نشده  ايد و چون  معامله  اي  کنيد ، شاهدي  گيريد  و نبايد  به  کاتب  و شاهد زياني  برسد ، که  اگر چنين  کنيد نافرماني  کرده  ايد  از  خداي  بترسيد  خدا شما را تعليم  مي  دهد و او بر هر چيزي  آگاه  است 283      وَإِن كُنتُم عَلَى سَفَرٍ وَلَم تَجِدُواْ كَاتِبًا فَرِهَانٌ مَّقْبُوضَةٌ فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُكُم بَعْضًا فَلْيُؤَدِّ الَّذِي اؤْتُمِنَ أَمَانَتَهُ وَلْيَتَّقِ اللّهَ رَبَّهُ وَلاَ تَكْتُمُواْ الشَّهَادَةَ وَمَن يَكْتُمْهَا فَإِنَّهُ آثِمٌ قَلْبُهُ وَاللّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ عَلِيمٌ هر گاه  در سفر بوديد و کاتبي  نيافتيد ، بايد چيزي  به  گرو گرفته  شود ،، واگر کسي  از شما ديگري  را امين  دانست  ، آن  کس  که  امين  دانسته  شده   امانت را باز دهد و بايد از الله  ، پروردگارش  ، بترسد  و شهادت  را  کتمان  مکنيد  هر کس  که  شهادت  را کتمان  کند ، به  دل  گناهکار است  و  خدا از کاري که  مي  کنيد آگاه  است 284      لِّلَّهِ ما فِي السَّمَاواتِ وَمَا فِي الأَرْضِ وَإِن تُبْدُواْ مَا فِي أَنفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحَاسِبْكُم بِهِ اللّهُ فَيَغْفِرُ لِمَن يَشَاء وَيُعَذِّبُ مَن يَشَاء وَاللّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ از آن  خداست  هر چه  در آسمانها و زمين  است   آنچه  را که  در دل  داريد، خواه  آشکارش  سازيد يا پوشيده  اش  داريد ، خدا شما را بدان  بازخواست   خواهدکرد پس  هر که  را که  بخواهد مي  آمرزد و هر که  را بخواهد عذاب  مي   کند و خدا بر هر کاري  تواناست 285      آمَنَ الرَّسُولُ بِمَا أُنزِلَ إِلَيْهِ مِن رَّبِّهِ وَالْمُؤْمِنُونَ كُلٌّ آمَنَ بِاللّهِ وَمَلآئِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ لاَ نُفَرِّقُ بَيْنَ أَحَدٍ مِّن رُّسُلِهِ وَقَالُواْ سَمِعْنَا وَأَطَعْنَا غُفْرَانَكَ رَبَّنَا وَإِلَيْكَ الْمَصِيرُ پيامبر ، خود به  آنچه  از جانب  پروردگارش  به  او نازل  شده  ايمان  دارد و  همه  مؤمنان  ، به  خدا و فرشتگانش  و کتابهايش  و پيامبرانش  ايمان  دارند  ميان  هيچ  يک  از پيامبرانش  فرقي  نمي  نهيم   گفتند : شنيديم  و اطاعت کرديم  ، اي  پروردگار ما ، آمرزش  تو را خواستاريم  که  سرانجام  همه   به  سوي توست 286      لاَ يُكَلِّفُ اللّهُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَيْهَا مَا اكْتَسَبَتْ رَبَّنَا لاَ تُؤَاخِذْنَا إِن نَّسِينَا أَوْ أَخْطَأْنَا رَبَّنَا وَلاَ تَحْمِلْ عَلَيْنَا إِصْرًا كَمَا حَمَلْتَهُ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِنَا رَبَّنَا وَلاَ تُحَمِّلْنَا مَا لاَ طَاقَةَ لَنَا بِهِ وَاعْفُ عَنَّا وَاغْفِرْ لَنَا وَارْحَمْنَآ أَنتَ مَوْلاَنَا فَانصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ خدا هيچ  کس  را جز به  اندازه  طاقتش  مکلف  نمي  کند  نيکيهاي  هر کس   ازآن ، خود اوست  و بديهايش  از آن  خود اوست   اي  پروردگار ما ، اگر  فراموش کرده  ايم  يا خطايي  کرده  ايم  ، ما را بازخواست  مکن   اي  پروردگار  ما ، آن  گونه  که  بر امتهاي  پيش  از ما تکليف  گران  نهادي  ، تکليف  گران   بر ما منه  و آنچه  را که  طاقت  آن  نداريم  ، بر ما تکليف  مکن   گناه  ما  ببخش  و ما را بيامرز و بر ما رحمت  آور  تو مولاي  ما هستي   پس  ما را  بر گروه  کافران  پيروز گردان

  • جزئیات کتاب
  • نظرات